4618_ph1

Η περίπτωση του πρίγκηπα Τζεμ (1459-1495) είναι χαρακτηριστική της αγριότητας των πολιτικών παιχνιδιών Είχε ασφαλώς την τύχη να μην στραγγαλιστεί από το μεγαλύτερο αδελφό του, Βαγιαζήτ Β΄, όταν αυτός διαδέχθηκε στον θρόνο τον Μωάμεθ Β΄, αλλά αυτό μάλλον συνέβη επειδή ο Τζεμ βρισκόταν μακρυά και είχε μαζί του πολλούς υποστηρικτές.

Ο Τζεμ κατέφυγε στη Ρόδο, στην οποία βρίσκονταν εγκατεστημένοι οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη. Οι τελευταίοι τον δέχθηκαν, του υποσχέθηκαν βοήθεια, αλλά ταυτόχρονα ήρθαν σε επαφή με τον Βαγιαζήτ και τον ρώτησαν τι ήθελε να κάνουν. Φαίνεται ότι επειδή ο Τζεμ είχε ακόμη πολλούς υποστηρικτές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Βαγιαζήτ δεν ήθελε να ριψοκινδυνέψει την παράδοσή του σε αυτόν, η οποία αναπόφευκτα θα σήμαινε και την εκτέλεση του. Πρότεινε έτσι στους ιππότες να κρατήσουν αυτοί τον αδελφό του και συμφώνησε μαζί τους να τους καταβάλει ετησίως ένα σημαντικό ποσό.

Ο Τζεμ βρέθηκε φυλακισμένος χωρίς να το καταλάβει. Στη συνέχεια τον μετέφεραν στην Ιταλία και τον παρέδωσαν στον τότε Πάπα Ιννοκέντιο Η΄, ο οποίος και τον χρησιμοποίησε στα πολιτικά σχέδιά του. Όταν ο Τζεμ του ήταν πλέον άχρηστος βρέθηκε νεκρός. Αναφέρθηκαν οι εκδοχές της αυτοκτονίας του ή του καρδιακού επεισοδίου.

Στο διάστημα που ο Τζεμ βρισκόταν φυλακισμένος, ο Βαγιαζήτ Β΄ κατόρθωσε να εδραιώσει την εξουσία του. Πάντως μετά τον θάνατο του αδελφού του, οι Δυτικοί κινήθηκαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η πιθανότητα να νικούσε ο Τζεμ και να γινόταν εκείνος Σουλτάνος φαίνεται εκ των υστέρων αδύνατη. Και αυτό όχι γιατί η μητέρα του ήταν Ελληνίδα, άλλωστε υπήρξαν και άλλοι Σουλτάνοι γιοί Ελληνίδων, αλλά επειδή ο παππούς του ήταν ένας Παλαιολόγος. Ο εγγονός μιας δυναστείας που είχε εξοντωθεί θα μπορούσε να δημιουργήσει επικίνδυνους τριγμούς στο ισλαμικό κράτος.

*από το βιβλίο: «Σουλτάνοι και Βεζίρηδες με αίμα ελληνικό» του Κωνσταντίνου Στρούμπου.