Της Χρύσας Κολώνια

Επειδή ο Εθνικός μας ύμνος δεν σταματά στο χαίρε ω χαίρε ελευθεριά και επειδή ελεύθεροι δεν είμαστε, έχει ενδιαφέρον να δούμε και τους παρακάτω στίχους…

Πιο επίκαιρος από ποτέ ο ποιητής…

Διορατικότητα και χάρισμα ενός ανθρώπου που κατέγραφε και εξυμνούσε με πάθος τον αγώνα για ελευθερία και αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού, ή απλώς η διαβολεμένη συνήθεια της ιστορίας, να επαναλαμβάνεται και να σου τρίβει στα μούτρα ότι ο ισχυρός και χορτάτος, θέλει να γίνει ισχυρότερος και θα νοιώσει κορεσμό μόνο τη στιγμή που θα χωνεύει τα κόκαλα σου!

«Με τα ρούχα αιματωμένα ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα άλλα χέρια δυνατά.

Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή·
δεν είν’ εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλεί.

‘Αλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, αλλ’ ανάσαση καμμιά·
άλλος σου έταξε βοήθεια και σε γέλασε φρικτά.

΄Αλλοι! οϊμέ, στη συμφορά σου οπού εχαίροντο πολύ,

σύρε να βρεις τα παιδιά σου, σύρε, έλεγαν οι σκληροί».

Ούτε εθνικά κράτη ούτε στρατηγικές συμμαχίες…Όλα γίνονται για την επιβολή, τη χειραγώγηση, την εκμετάλλευση και τον σαδιστικό εξευτελισμό του ανθρώπου στον άνθρωπο!!!

πηγή: http://www.freepen.gr/