Τα σοφά λόγια του Θεού και των Αγίων, αυτόν τον θησαυρό της ελληνορθόδοξης παράδοσής μας, δεν τον αξιοποιούμε. Δεν τον αξιοποιούμε και γι’ αυτό πτωχεύσαμε πνευματικά και υλικά. Έλεγε σε κάποιον λόγο του χαρακτηριστικά ο Μέγας Βασίλειος:

«Αφού ικανοποιηθείς λίγο με τα ξένα, ύστερα θα χάσεις και τα πατρικά. Τώρα είσαι μεν φτωχός, αλλά είσαι ελεύθερος. Με το να δανεισθείς, όχι μόνο δεν γίνεσαι πλούσιος, αλλά χάνεις και την ελευθερία σου. Δούλος του δανειστή είναι ο δανειολήπτης, και μάλιστα μισθοφόρος δούλος, που αναγκαστικά φέρνει σε πέρας την υπηρεσία του»( Μέγας Βασίλειος).

Από Εκείνον, που είναι πράγματι φιλάνθρωπος, να περιμένεις τη φιλανθρωπία. Διότι αυτά που παίρνεις, δεν υστερούν καθόλου σε υπερβολική μισανθρωπία. Από τις συμφορές κερδίζεις, από τα δάκρυα θησαυρίζεις, τον γυμνό πιέζεις, τον πεινασμένο κτυπάς, ευσπλαχνία πουθενά, καμιά σκέψη ότι είστε συγγενείς με το φτωχό που πάσχει, και τα κέρδη που συγκεντρώνεις έτσι, τα ονομάζεις φιλάνθρωπα.

Αλλοίμονο σ’ αυτούς, που λένε το πικρό γλυκύ και το γλυκύ πικρό» (Ησ. ε΄20), «και σ’ αυτούς που ονομάζουν τη μισανθρωπία ως φιλανθρωπία» (Μέγας Βασίλειος)…

*Απόσπασμα από άρθρο του Χρήστου Τσικούρα (Θεολόγου), στο περιοδικό «Ευλογία» (Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης).