Οι Πατέρες της Εκκλησίας, συνθέτοντας τις ευχές της θείας Λειτουργίας, χρησιμοποίησαν την λογία γλώσσα της εποχής τους και όχι αυτήν που ομιλούσε ο λαός.

Αυτό το έκαναν και από σεβασμό στο γεγονός ότι ο άνθρωπος αξιώνεται να συνομιλήσει με τον Θεό. Όταν ομιλεί κανείς σε έναν επιστημονικό χώρο χρησιμοποιεί άλλο επίπεδο λόγου και ύφος (γλωσσολογική ορολογία) και άλλο όταν θέλει να απευθυνθεί στα λαϊκά στρώματα της κοινωνίας.

…Οι λέξεις και οι φράσεις της λειτουργικής γλώσσας έχουν φορτιστεί από ισχυρή διανοητική, κυρίως πνευματική και μυσταγωγική δύναμη, η οποία είναι δύσκολο να μεταφερθεί σε άλλο γλωσσικό ιδίωμα και να διασωθεί το βιωματικό της φορτίο…

Παρακάτω το βίντεο, με την ανάλυση του Π. Αθανασίου Μυτιληναίου: