Η ταπεινολογία, ήτοι η περί ταπεινοφροσύνης φλυαρία, είναι η υπερηφάνεια των αναξίων και ανίκανων.

Αυτοί επειδή δεν έχουν κάποια αξία ή φυσική ικανότητα με την οποία να επιδειχθούν, δίνουν διέξοδο εις το άσβεστο πάθος της υπερηφανείας των δια της περί ταπεινώσεως φλυαρίας. Κι έτσι κατορθώνουν, καθώς φαντάζονται, να γίνουν κι αυτοί δάσκαλοι και κάποια αξιοπρόσεχτα υποκείμενα! Και όμως η σιωπή, η τόσο ταιριαστή σε αυτούς, θα τους έκανε αξιοπρόσεκτους και συμπαθείς.

Άλλο ταπείνωση και άλλο ταπεινολογία. Προσοχή λοιπόν και εις την παγίδα αυτή του πονηρού. Διότι ο Κύριος είπε: «ει ταύτα οίδατε, μακάριοι έστε εάν ποιήτε αυτά» (Ιωαν. ιγ’ 17). Ου πας ο λέγων, αλλ’ ο ποιών έχει ταπείνωση. Είχε δε δίκιο μορφωμένος μοναχός, ο οποίος ερωτηθείς παρά ταπεινολόγου προ τινών ετών περί ταπεινώσεως, του απάντησε εμφατικώς:

«Την ταπείνωση θα την ζήσεις!».

Και πράγματι, είναι δυνατόν να συγγράψει κάποιος ολόκληρο βιβλίο περί ταπεινώσεως και να μην έχει ο ίδιος ούτε ίχνος ταπεινώσεως!…

από το βιβλίο: «Η Ταπείνωσις κατά την Αγίαν Γραφήν και τους Πατέρας της Εκκλησίας» (Εκδίδεται επιμελεία επιτροπής).