Του Κώστα Στούπα

Η κυβέρνηση είναι ένας συμφεροντολόγος ψύλλος στη ράχη των πιο παραγωγικών ανθρώπων του κόσμου.  Οι κυβερνήσεις δεν διοικούν χώρες, παρασιτούν από αυτές.»    Matt Ridley

Ο Φραγκίσκος της Ασίζης έμεινε για πολλά πράγματα γνωστός, αλλά πραγματικά και άλλα φανταστικά όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Μια εντυπωσιακή περιγραφή αυτής της κατηγορίας ανθρώπων μπορεί να μελετήσει κανείς στο σχετικό μυθιστόρημα του Ν. Καζαντζάκη «Ο φτωχούλης του Θεού».

Μια ιστορία για το Φραγκίσκο που δεν είναι γνωστή στην Ελλάδα είναι αυτή του λύκου που ταλαιπωρούσε ένα χωριό της Ιταλίας, κατασπαράσσοντας τα ζώα ή ανθρώπους ακόμη  κι όταν απομακρύνονταν από το χωριό. Κάλεσαν λοιπόν οι χωριανοί  τον Φραγκίσκο που λόγω της αγάπης για τα ζώα είχε τη φήμη πως διέθετε  τον τρόπο να επηρεάζει τις αποφάσεις τους, και του ζήτησαν βοήθεια.

Πράγματι αφού απέκρουσε την επίθεση του τεράστιου λύκου προτάσσοντας το σταυρό κλπ  ο άγιος των καθολικών, ζήτησε από το λύκο να μην αφαιρεί ανθρώπινες ζωές και να μην καταστρέφει την περιουσία των ανθρώπων. «Μα άμα δεν τρώω κρέας θα πεθάνω απάντησε ο λύκος…» Αφού διαβουλεύτηκε με τους χωριανούς ο Φραγκίσκος μετέφερε στο λύκο την πρόταση να του μεταφέρουν κάθε βράδυ σε συγκεκριμένο σημείο έξω από το χωριό ποσότητα  κρέατος για να χορταίνει προκειμένου να μην σκοτώνει ζώα προκαλώντας μεγαλύτερη ζημιά απ’ ότι  αν  τον ταΐζει η κοινότητα συλλογικά και οργανωμένα.

Το νόημα της ιστορίας είναι πασιφανές.

Τα ερώτημα είναι τι θα συμβεί αν ο λύκος μεγαλώσει πολύ και χρειάζεται περισσότερη τροφή ή αν πρόκειται για κοπάδι λύκων του οποίου ο αριθμός των μελών αυξηθεί, λόγω της μόνιμης εξασφάλισης του κρέατος που χρειάζεται από την κοινότητα των σκληρά εργαζόμενων ανθρώπων της κτηνοτροφικής κοινότητας;

Ο λύκος στη φυσική μορφή διαβίωσης είναι κυνηγός και ως γνωστόν του κυνηγού και του ψαρά το πιάτο μια φορά είναι γεμάτο και εννέα φορές είναι αδειανό.  Η κατάσταση αυτή σε συνδυασμό με τις αυξομειώσεις του πληθυσμού των θηραμάτων κρατά τον πληθυσμό των λύκων υπό έλεγχο.

Σε μια κατάσταση που ένα κοπάδι λύκων ελέγχει μια κοινότητα και είναι αυτό που επιβάλλει τους όρους αυθαίρετα για την ποσότητα κρέατος που θα παρέχουν εν είδη φορολογίας, τα πράγματα που μπορούν να συμβούν έχουν ως εξής.

Οι λύκοι να καταναλώνουν περισσότερο κρέας απ’ όσο η κοινότητα με την κτηνοτροφία μπορεί να παράγει και σύντομα, αφού λιμοκτονήσουν οι άνθρωποι να ψοφολογήσουν στη συνέχεια και οι λύκοι.

Στην περίπτωση αυτή, οι νεότεροι της κοινότητας των κτηνοτρόφων του χωριού μόλις διαπιστώσουν το αδιέξοδο να δημιουργήσουν βιώσιμο κοπάδι, θα εγκαταλείψουν το χωριό και θα μεταναστεύσουν αναζητώντας καλύτερη τύχη.

Όταν δεν θα έχει μείνει ούτε… τομάρι ζωντανού στο χωριό θα αναγκαστούν να φύγουν και οι μεγαλύτεροι και ανειδίκευτοι…

Εν τω μεταξύ όσο θα συνεχίζεται ο αποδεκατισμός όλο και κάποιος οικονομολόγος που διαβιεί από τα κόκαλα που αφήνουν οι λύκοι θα διατυπώσει την οικονομική θεωρία της ανάπτυξης μέσω της ζήτησης.  Ήτοι, πως η αύξηση της ζήτησης από μέρους των λύκων δημιουργεί θέσεις εργασίας στα χασάπικα του χωριού. Αλήθεια είναι, όχι όμως όλη η αλήθεια.

Πριν λίγες μέρες συνάντησα ένα παλιό μου γνωστό που πριν από χρόνια εγκατάλειψε την πόλη και νοίκιασε μερικά στρέμματα να γίνει αγρότης. Μου περιέγραψε πως βρίσκεται σε απόγνωση καθώς τα νέα φορολογικά και ασφαλιστικά μέτρα όχι μόνο δεν του επιτρέπουν να συνεχίσει την προσπάθεια, αλλά αν θέλει να τη συνεχίσει θα πρέπει να πληρώνει και πάνω…

Κάτι ανάλογο μου έλεγε και ένα άλλο φιλαράκι από τα παλιά που έχουμε διαφωνήσει πολλάκις τα τελευταία χρόνια για τις πολιτικές εξελίξεις, καθώς τυγχάνει στέλεχος της αριστεράς. Είχαμε να μιλήσουμε καιρό μάλιστα, γιατί την τελευταία φορά είχε θυμώσει με αυτά που του είπα για το τι ακριβώς θα συμβεί όταν το κόμμα του έρθει στην εξουσία.

Πρόκειται για ένα γιατρό που απ΄ ό,τι μου λέει θα πρέπει να κλείσει το ιατρείο αν θα χρειαστεί να καταβάλει τους φόρους και τις εισφορές. Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας μάλιστα που ήταν δραστήριοι στην αριστερά, μοιάζουν με τους παλαιότερους αριστερούς της αντίστασης που υπέφεραν με βασανιστήρια και εξορίες και στις αρχές της δεκαετίας του ’90 αναγκάστηκαν να ζήσουν την κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος και την αποκάλυψη της ανθρώπινη εξαθλίωσης που έκρυβε. Οι ειλικρινείς εξ αυτών κατέρρευσαν μαζί με τον κόσμο που είχαν στήσει στο μυαλό τους.

Ο φίλος μου ο γιατρός περνούσε ένα υπαρξιακό δράμα. «Μας έλεγαν πως θα φορολογήσουν το κεφάλαιο και θα πιάσουν τους φακελλάκηδες μεγαλογιατρούς και εξοντώνουν ανθρώπους σαν και μένα που ίσα – ίσα τα βγάζω πέρα. Εξοντώνουν εμένα που κινούμαι με το λεωφορείο και τον ηλεκτρικό… και έχω δει μερσεντές μόνο από μακριά!»

Όποιος γνωρίζει και γνώριζε τη δομή της ελληνικής οικονομίας ήταν σίγουρος από χρόνια πως τα πράγματα θα έφταναν εδώ και πως η πλήρης κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας παραμένει το πιο πιθανό σενάριο.

Ένας τρόπος υπάρχει να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή και αυτόν τον αποφεύγουν με φανατισμό όλες οι κυβερνήσεις, γιατί είναι υποχείρια κρατικών μηχανισμών που λυμαίνονται το δημόσιο και τους πολίτες.

Ο μόνος τρόπος να μειωθεί η φοροδιαφυγή είναι να μειωθούν οι φόροι ώστε ο κίνδυνος να είναι μεγαλύτερος από το κίνητρο και να εκπίπτουν όλα τα έξοδα από τον φόρο εισοδήματος. Αντί να συντηρεί το κράτος τεράστιους άχρηστους ελεγκτικούς μηχανισμούς να αναθέσει στους πολίτες να ζητάνε αποδείξεις από όλους και για όλα.

Η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή μοιάζει με το ιταλικό χωριό των κτηνοτρόφων  που εξουσιάζεται από ένα τεράστιο  κοπάδι λύκων. Είναι θέμα χρόνου το χωριό να σταματήσει να πληρώνει τους  φόρους λόγω αδυναμίας και η κατάσταση να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Αν δεν το πιστεύετε κοιτάξτε το ρυθμό αύξησης των ληξιπρόθεσμων φόρων και ασφαλιστικών εισφορών τα τελευταία χρόνια.

πηγή: http://www.capital.gr/