Αποτέλεσμα εικόνας για αμαρτωλων εκκλησια

*από το εξαιρετικό βιβλίο του π. Βαρνάβα Γιάγκου: «Αμαρτωλών Εκκλησία»

…Ανεξάρτητα απ’ ότι λέμε εμείς και τι ισχυριζόμαστε και πως θεμελιώνουμε τη σωτηρία του κάθε ανθρώπου, τελικά άλλο είναι το κριτήριο του Θεού.

Δεν σωζόμαστε γιατί απλά είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί και διανοητικά το παραδεχόμαστε και το υποστηρίζουμε. Ο Θεός λέει κάτι άλλο. Είναι ξεκάθαρος ο Κύριος. Κάνει μια φοβερή ανατροπή και λέει: «Κοιτάξτε, εσείς οι πιστοί, που πιστεύεται πως είστε ήδη σεσωσμένοι,»υιοί της Βασιλείας», είστε ήδη εκτός, γιατί ηύρα αλλού πίστη βαθύτερη και ουσιαστική και θα συνάξω ανθρώπους από ανατολών και δυσμών», αυτούς που δεν φανταζόμαστε και δεν περιμένουμε.

Γιατί δεν σώζεται αυτός που έχει την σιγουριά, την ελπίδα στον εαυτό του και στη δύναμή του, αλλά αυτός που έχει βαθειά πίστη. Τα στοιχεία της βαθειάς πίστης δεν είναι η αντιπαλότητα, που ενίοτε φθάνει τα όρια του φανατισμού, του να υποστηρίξω τα δίκαια της Ορθοδόξου πίστεως, αλλά κάτι άλλο.

…Η πίστη, λοιπόν, είναι η εμπιστοσύνη στο Θεό, στο θέλημα και στο είναι Του, που ξεπερνά τη διανοητική παραδοχή μιας αλήθειας και φέρνει μια αλλαγή ελευθερίας στην καρδιά μας.

Και πότε νοιώθουμε πως είμαστε του Θεού; Όταν είμαστε αναπαυμένοι και ήσυχοι και λέμε στο Θεό: «Κάνε ότι θέλεις Εσύ» και είμαστε αφημένοι στα χέρια Του και ζητούμε το έλεός Του, όχι μόνο για εμάς αλλά για κάθε δούλο, για κάθε αμαρτωλό, για κάθε άπιστο. Γιατί καταλαβαίνουμε, εμείς πρώτοι, ότι έχουμε ανάγκη την ευσπλαχνία του Θεού.

Κανείς δεν είναι σίγουρος και δεδικαιωμένος. Όποιος πιστεύει πως είναι δεδικαιωμένος, είναι χαμένος. Όποιος νοιώθει σιγουριά για την πίστη του, για την αλήθεια του, τότε είναι μακρυά από τον Θεό. Και καταλαβαίνουμε ότι η πίστη είναι η ζωντανή σχέση με το Θεό – η οικοδόμηση της προσωπικής σχέσης με το Θεό.

Τι σημασία έχει αν ξέρω για το Θεό, αλλά δεν ζω το Θεό; Τι σημασία έχει αν ξέρω την πλήρη ακρίβεια των δογμάτων, αν η καρδιά μου δεν ζει την παρουσία Του; Η πίστη είναι αυτό: Να ζω την παρουσία του Θεού. Όταν ζω την παρουσία του Θεού, ελευθερώνομαι από τα σχήματα και τις καταστάσεις, είμαι ενωμένος με όλη την Οικουμένη, θέλω όλοι να σωθούν, ακούγοντας το λόγο του Κυρίου και την κραυγή της Εκκλησίας: «Πάντας ανθρώπους θέλω σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας έλθειν», για κάθε δούλο, για κάθε αμαρτωλό.

Για να έχουμε αυτήν την οικουμενικότητα προϋποθέτει ότι πρώτοι εμείς ζήσαμε την πτώση μας, την αμαρτία μας, την έξωση από τον παράδεισο. Αν δεν κατεβούμε στον Άδη και δεν αισθανθούμε τις φλόγες της κολάσεως, δεν μπορούμε να γίνουμε αληθινά πιστοί και ορθόδοξοι – δεν μπορούμε να αγαπήσουμε κάθε ελάχιστο αδελφό μας – δεν μπορούμε να αισθανθούμε τον πόνο κάθε κολασμένου και άρα ζούμε εφησυχασμένοι σε μια φανταστική »αίσθηση πνευματικότητος».

Γιατί είναι της φαντασίας; Δεν μπορείς να έχεις πνευματικότητα και να μην πονάς για τον έσχατο αδελφό, τον κολασμένο, τον άπιστο, τον αιρετικό. Αν δεν ζούμε τον προσωπικό μας πόνο της απουσίας του Θεού, της έξωσης μας από τη χαρά του παραδείσου -που είναι το βασίλειο του Θεού-, τότε δεν μπορούμε να νοιώσουμε κανέναν άνθρωπο και τότε ζούμε στην κόλαση της πνευματικής μας »δικαίωσης».

Όπως λέει ο αββάς Μακάριος, «για να σωθούμε, οφείλουμε να αποκτήσουμε καρδιά». Κι αποκτούμε καρδιά, όταν την ενεργοποιήσουμε ζητώντας το Φως, το οποίο είναι ο Κύριος. «Εν τω φωτί του Κυρίου οψόμεθα φως». Δεν μπορούμε να ζητούμε τον Κύριο, αν δεν ζητούμε το ίδιο για τον κάθε αδελφό μας, που είναι ο Χριστός «εν ετέρα μορφή».

*απόσπασμα από το κεφάλαιο «Όταν ο Θεός αποσύρεται».

Από το βιλίο: «Αμαρτωλών Εκκλησία» του π. Βαρνάβα Γιάγκου

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: ⇒                   ΕΔΩ

Αποτέλεσμα εικόνας για αμαρτωλων εκκλησια