Αποτέλεσμα εικόνας για γεωργιος καρσλιδης

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ Γεώργιος ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ (1901-1959), Πόντιος στην καταγωγή, εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Δράμας το 1930, όπου ανέπτυξε ως ιερομόναχος και εξομολόγος μεγάλη πνευματική δραστηριότητα.

Ως λειτουργός ζούσε υπερφυσικές καταστάσεις, πού ήταν απόρροια της οσιακή του βιωτής.

Δυναμώστε την πίστη σας», συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά,
και προσπαθήστε νά προσηλώνεστε στα τελούμενα κατά τη θεία λειτουργία, ώστε ν’ αξιώνεστε νά βλέπετε τα μεγαλεία του Θεού, το Άγιο Πνεύμα νά κατεβαίνει στην άγία τράπεζα…».

Όταν θα λειτουργούσε, σηκωνόταν γύρω στα μεσάνυχτα για νά προσευχηθεί και νά ετοιμαστεί για το μέγα μυστήριο.

Ήταν ακούραστος και ιεροπρεπής. δεν βιαζόταν, και στεκόταν μπροστά στην άγία τράπεζα σαν αναμμένη λαμπάδα.

Κάποτε, ενώ ο γέροντας μνημόνευε ονόματα στην άγία πρόθεση, μία χριστιανή άκουγε αδύνατες και άσχημες φωνές νά επαναλαμβάνουν κοροϊδευτικά τα ονόματα.

Ήταν οι δαίμονες, πού θορυβούσαν για νά σταματήσει ή μνημόνευση στην προσκομιδή διάβαζε πολλά ονόματα.

Ορισμένα τα σημείωνε, είτε ζωντανών είτε νεκρών, κι ενημέρωνε διακριτικά τούς συγγενείς τους για τα προβλήματά τους η για τον τρόπο πού πέθαναν, ώστε νά τελέσουν μνημόσυνα, λειτουργίες και ελεημοσύνες.

Σε μίαν αγρυπνία, στο ναό του άγίου Μηνά στη Θεσσαλονίκη, πνευματικά του παιδιά είδαν τον γέροντα Γεώργιο, αν και ήταν απών να συλλειτουργεί με τον εφημέριο του ναού. Θαύμασαν οι πιστοί για τη μυστική παρουσία του, με την όποία ήθελε να τούς ενισχύσει στον κόπο της αγρυπνίας. Ο πατήρ Γεώργιος επικοινωνούσε με τον αόρατο πνευματικό κόσμο. Η επαφή του αυτή με τούς άγίους ήταν εντονότερη την ώρα της θείας λατρείας.

Συχνά συλλειτουργούσε με άγίους. «Σπάνια λειτουργώ μόνος», έλεγε με απλότητα.
Σήμερα είχαμε τον τάδε άγιο συλλειτουργούντα. Σε μια λειτουργία όλο το εκκλησίασμα άκουσε έναν δυνατό θόρυβο στο άγιο βήμα. στη συνέχεια είδαν το πρόσωπο του γέροντα αλλοιωμένο και φωτεινό.

Είχαμε ουράνιους επισκέπτες», εξήγησε αργότερα. «τον άγιο Μηνά, τον άγιο Γεώργιο, τον άγιο Νικόλαο…».

Άλλη φορά, στο τέλος της θείας μυσταγωγίας, είπε συγκινημένος: «Είχαμε μουσαφιρέους, τον άγιο Νικόλαο και τον άγιο ‘Ιωάννη. αυστηρός μουσαφίρης ο τίμιος Πρόδρομος». Κάθε φορά πού θύμιαζε την εικόνα του, έτρεμε το χέρι του.

Όταν συλλειτουργούσε με άγίους, στην απόλυση συνήθιζε νά τούς μνημονεύει, και τότε ή συγκίνηση και η χαρά του ήταν απερίγραπτες.

Την παραμονή του ελληνοιταλικού πολέμου έκλαιγε συνεχώς

«Τι έχεις γέροντα και κλαις;» τον ρωτούσαν. –

‘Έμεινα ορφανός, απαντούσε εκείνος.Έφυγε ή Παναγία με τον άγιο Γεώργιο στο μέτωπο».

Ευλαβείς χριστιανοί τον έβλεπαν την ώρα της θείας λειτουργίας νά μην πατάει στη γη.

‘Έτσι, σε μία νυχτερινή λειτουργία, την ώρα πού διάβαζε το Ευαγγέλιο, τον είδαν νά είναι υψωμένος από το έδαφος. σε άλλη θεία λειτουργία, την ώρα της μεγάλης εισόδου, τον είδαν πάλι νά βαδίζει στον αέρα, να σταματάει στο κέντρο του ναού μία σπιθαμή ψηλότερα από το δάπεδο και τέλος, μπαίνοντας στο άγιο βήμα, v ακουμπάει στο έδαφος.

Κάποτε ένας επισκέπτης, αυτόπτης μάρτυρας παρόμοιων γεγονότων, τα διηγήθηκε στους άλλους πιστούς. τον κάλεσε τότε ο γέροντας, του έδωσε ένα χαστούκι(!) και του είπε αυστηρά:

Ότι βλέπεις δεν θα το λες σε άλλον! Μία γυναίκα, μετά από κάποια μυσταγωγία, του είπε.
σε είδα, γέροντα, νά λάμπεις δυνατά.

Κι εκείνος ταπεινά αποκρίθηκε: «Είμαι άξιος εγώ νά λάμπω; ‘Ο Χριστός είναι άξιος. ‘Ίσως ή δική του λάμψη νά έπεφτε πάνω μου…».

από το βιβλίο: «Θαύματα και αποκαλύψεις από την Θεία λειτουργία» – Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Αττικής

Advertisements