«ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ: Ιστορικό – οδοιπορικό – Αναβίωση»

Η Ορθόδοξη Ρωμανία – Βυζάντιο υπήρξε η πιο μακραίωνη, η πιο πλούσια και η πιο ισχυρή αυτοκρατορία στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Ήταν, για 1123 χρόνια, η πιο απαστράπουσα και η πιο δοξασμένη κρατική οντότητα που υπήρξε ποτέ ιστορικά πάνω στη Γη. Η ιστορία της είναι κυριολεκτικά απαράμιλλη. Μοναδική. Οι κάτοικοι της Ρωμανίας ζούσαν πιστώς εν Κυρίω και Θεώ, αφού είχαν για αυτόν τον ιερό σκοπό 160 επίσημες αργίες. Γενάρχης και ιδρυτής της Ρωμανίας – Βυζαντίου είναι ο Άγιος και Μέγας Κωνσταντίνος. Ο μόνος ηγέτης στην παγκόσμια ιστορία που βασίλευσε ως Μονοκράτωρ Ανατολής και Δύσης. Χάρη δε στον τίμιο Σταυρό («Εν Τούτω Νίκα») είναι επίσης και ο μόνος ηγέτης στην ανθρώπινη ιστορία που ποτέ, να ποτέ!, του δεν έχασε εμφύλιο ή κανονικό πόλεμο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του…

(απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου)

… Προς τούτοις, σε συνδυασμό με τη βοήθεια της Θείας Χάριτος, πολλοί από τους σημερινούς Ρωμηούς συνεχίζουν να φέρουν μέσα στη φαντασία τους στοιχεία της λατρείας του Θεού, καθώς ομοίως και άλλες απλές νοητές σκηνές και εικόνες από τη δοξασμένη Βασιλεύουσα. Θεϊκές, ζωντανές, όσο και συγκινητικές εικόνες της καθημερινής λατρευτικής ζωής της Ρωμηοσύνης και των Ρωμηών, όπως είναι για παράδειγμα και η επόμενη νοερή εικόνα, βγαλμένη μέσα από την καρδιά της δοξασμένης Κωνσταντινούπολης.

Όπου τότε, ο Ρωμηός Αυτοκράτορας, οι αξιωματούχοι, μαζί με τους ιερείς, μαζί με τις λαμπάδες και τα εξαπτέρυγα, έκαναν τη Μεγάλη Είσοδο στο μεγαλοπρεπή Ναό της του Θεού Σοφίας. Όλοι τους ξυπόλυτοι και ασκεπείς στο κέντρο του επιβλητικού Ναού τιμούσαν ευλαβικώς τον «Βασιλέα των όλων» ή την Κεφαλή ολόκληρου του σώματος της εκκλησιαστικής Ελληνο-Ρωμηοσύνης. Το Βασιλιά των Βασιλέων Κύριο Ιησού Χριστό.

Βεβαίως, οι Δυτικοί του Πάπα και του Ορθολογισμού δεν είχαν τέτοιες εκστατικές στιγμές, όπως είχαν αντίστοιχα οι Ελληνορωμηοί. Παραμέρισαν, βλέπετε, το Χριστό και στη θέση του έβαλαν τον «αλάθητο με τα πρωτεία» άνθρωπο-Πάπα. Ο πηλός «Πάπας-δημιούργημα» πήρε τη θέση του «Χριστού-Δημιουργού». Για τους άθεους Φράγκους το χοϊκό ανθρώπινο δημιούργημα ή ο «Δυτικός Πάπας» έγινε ο νέος, αλαζών, υπερήφανος και προσκυνούμενος κοσμικός «Χριστός» τους. Παραμέρισαν, ομοίως, την καρδιά και την ψυχή και στη θέση τους οι Φράγκοι τοποθέτησαν το νου, την ανθρώπινη λογική του δήθεν σπουδαίου αναγεννητικού Διαφωτισμού.

Σε αντίθεση με τους παπο-Δυτικούς, η Ρωμανική παράδοση δεν συμβάδισε ούτε και δια της ασκηθείσης προς αυτούς βίας με την κατάλυση του κέντρου και της περιφέρειας της Ελληνο-Ορθόδοξης θρησκευτικής δομής και της εκκλησιαστικής ταυτότητας. Απέκρουσε, μάλιστα, συστηματικά όλες τις εκάστοτε και κατά καιρούς αναπτυχθείσες αιρέσεις. Απέκρουσε με κάθε τρόπο και πνευματικό μέσο το ψέμα, το σκοτάδι και την βέβηλη ετεροδοξία.

Οι άθεοι Φράγκοι αυτό που έκαναν πρώτο και άμεσα, μετά την πρώτη υποδούλωση των Γαλλο-Λατίνων-Ρωμαίων, ήταν να εξαρθρώσουν τη θρησκευτική και την πολιτική δομή όλων των κατακτηθέντων λαών. Με άλλα λόγια, οι Παπο-Φράγκοι φρόντισαν, με την ισχύ και την κάνη των όπλων, να εκριζώσουν τις κοινωνικές δομές των κατακτηθέντων, επιβάλλοντας έτσι μια νέα κοινωνική πορεία και τάξη πραγμάτων, μακριά από τον Τριαδικό Θεό και πολύ κοντά στο Σατανά.

Επέβαλαν τοιουτοτρόπως με τα «άγια» τουφέκια τους ένα χυδαίο και άκρως ρατσιστικό καθεστώς, όπου οι ίδιοι ήταν η μόνη άρχουσα τάξη, ταυτίζοντας έτσι το έθνος τους με την κυβερνώσα ή κυρίαρχη κοινωνικά τάξη. Οι δε κατακτηθέντες Ρωμαίοι έγιναν αυτόματα δούλοι τους. Δουλοπάροικοι. Το φεουδαρχικό σύστημα με τα κατακτηθέντα, δια της χρήσης των κανονιών και των αμέτρητων φόνων, «τιμάρια-λάφυρα», πράγμα παντελώς άγνωστο στους κατοίκους της Ρωμανίας, πέτυχε πολύ γρήγορα την απόλυτη και ολοσχερή καταστροφή των κατακτηθέντων Ρωμαίων: αλλοιώνοντας ριζικά και μαζικά το θρησκευτικό και το εκκλησιαστικό φρόνημά τους.

Έφτασαν δε οι αθεόφοβοι μέχρι το ακρότατο σημείο της σατανικής κλίμακας: της χυδαίας στρατιωτικοποίησης και της «ιερής ταγματοποίησης» των ίδιων των μοναχών! Ιδρύοντας και κάνοντας χρήση αυτών των «ταγμάτων-στηριγμάτων» της βίαιης εξουσίας τους, οι παπο-Φράγκοι κατόρθωσαν να διαστρέψουν μέχρι και αυτόν τον ίδιο τον πυρήνα της Χριστιανικής πίστης. Η άθλια και σατανική «τουφεκο-θρησκεία τους» έγινε διπλός φόβος και διπλός τρόμος, όπως και το ιδεολογικό «συμπλήρωμα» του σκληρού και βάρβαρου φεουδαρχικού τους συστήματος.

Από το βιβλίο: «ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ: ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ-ΑΝΑΒΙΩΣΗ», (328 Σελ.).

ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ: ⇒        ΕΔΩ

Advertisements