Αποτέλεσμα εικόνας για χριστιανικη αγαπη

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Η νομική αντίληψις περί δικαιοσύνης προσιδιάζει συνήθως εις τους ανθρώπους.

Την απόδοσιν της ευθύνης επί τινος δι’ ενοχήν άλλου απορρίπτουν ως αδικίαν, μη συμβιβαζομένην προς την νομικήν συνείδησιναυτών. Άλλως όμως ομιλεί το πνεύμα της αγάπης του Χριστού. Κατά το πνεύμα της αγάπης αυτής η αποδοχή συνυπευθυνότητος διά την ενοχήν εκείνου, τον οποίον αγαπώμεν, προσέτι δε και η πλήρης ανάληψις της ευθύνης, ουχί μόνον δεν είναι ξένον το, αλλά είναι και τελείως φυσικόν. Επί πλέον εις την ανάληψιν αυτήν της αυθύνης του πλησίον εκδηλούται το γνήσιον της αγάπης και επιτυγχάνεται η αυτοσυνείδησις αυτής. Όταν δεν επωφελήται τις μόνον της ευχαρίστου πλευράς της αγάπης αλλ’ ελευθέρως και εν γνώει αναλαμβάνει την ευθύνην και τα παθήματα του ηγαπημένου, τότε η αγάπη επιτυγχάνει την παμμερή τελειότητα αυτής.

Πολλοί δεν δύνανται ή δεν θέλουν να δεχθούν εν αγαθή θελήσει τα αποτελέσματα του προπατορικού αμαρτήματος του Αδάμ. Λέγουν: «Ο αδάμ και Εύα έφαγον τον απηγορευμένον καρπόν και τι προς με; Είμαι έτοιμος να φέρω την ευθύνην διά τα αμαρτήματά μου, αλλά μόνον διά τα προσωπικά μου, ουδόλως όμως διά τα αλλότρια». Και δεν κατανοεί ο άνθρωπος ούτος ότι διά της τοιαύτης κινήσεως της καρδίας αυτού επαναλαμβάνει εν εαυτώ το αμάρτημα του Προπάτορος και αφομοιοί τούτο ως προσωπικόν αυτού αμάρτημα και πτώσιν. Ο Αδάμ ηρνήθη την ευθύνη επιρρίπτων την ενοχήν εις τη Εύαν και εις τον Θεόν, Όστις έδωκεν εις αυτόν την γυναίκαν ταύτην, και ούτω διέσπασε την ενότητα του Ανθρώπου και την ένωσιν αυτού μετά του Θεού. Ομοίως οσάκις αρνούμεθα την ανάληψιν της ευθύνης διά το κοινόν κακόν, διά τα έργα των πλησίον ημών, επαναλαμβάνομεν την ιδίαν αμαρτίαν και διασπώμεν ωσαύτως την ενότητα του Ανθρώπου. (…)

Πας άνθρωπος διά παν έργον πολλά δύναται να είπη προς δικαιολογίαν αυτού, αλλά, εάν προσβλέπη προσεκτικώς εντός της καρδίας αυτού, θα ίδη ότι δικαιολογούμενος δεν αποφεύγει την πονηρίαν. Δικαιολογείται ο άνθρωπος εν πρώτοις, διότι δεν θέλει να παραδεχθή εαυτόν έστω και εκ μέρους ένοχον του εν τω κόσμω κακού. Δικαιολογείται, διότι δεν γνωρίζει ότι είναι πεπροικισμένος δι’ ελευθερίας κατ’ εικόνα του Θεού, αλλά νομίζει ότι είναι απλώς φαινόμενόν τι του κόσμου τούτου, και άρα εξαρτώμενος εξ αυτού. Αλλ’ η τοιαύτη συνείδησις είναι μάλλον δουλοπρεπής, και διά τούτο το δικαιολογείσθαι είναι δουλικόν έργον, και ουχί έργον απεργαζόμενον υιούς του Θεού.

Εις τον μακάριον Γέροντα δεν είδομεν κλίσιν προς δικαιολογίαν. Παράδοξον όμως, η παρομοία διαγωγή, ήτοι η ανάληψις της ευθύνης και η αίτησις συγχωρήσεως, εις πολλούς παρουσιάζεται ως δουλικόν τι. Τοσούτον διάφοροι είναι αι αντιλήψεις των υιών του Πνεύματος του Χριστού και των μη πνευματικών ανθρώπων. Εις τον μη πνευματικόν φαίνεται απίθανον ότι είναι δυνατόν να αισθανθή τις όλην την ανθρωπότητα ως μίαν καθολικήν ύπαρξιν εμπεριεχομένην εν τη προσωπική-υποστατική υπάρξει αυτού, άνευ μειώσεως της υπάρξεως όλων των άλλων υποστάσεων.

Κατά την έννοιαν της δευτέρας εντολής, «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν», δέον και είναι δυνατόν όπως περιλάβη ο άνθρωπος εις την υποστατικήν αυτού ύπαρξιν άπαν το σύνολον της πανανθρωπίνης υπάρξεως. Τότε παν κακόν, ερχόμενον εις τον κόσμον, θα γίνηται δεκτόν ουχί ως αλλότριον αλλά και ως προσωπικόν.

Εάν εκάστη ανθρωπίνη υπόστασις, εκτισμένη κατ’ εικόνα των απολύτων Θείων Υποστάσεων, είναι ικανή να χωρήση εντός αυτής το σύνολον της ανθρωπίνης υπάρξεως, ως εκάστη των Θείων Υποστάσεων τυγχάνει φορεύς του απολύτου πληρώματος του Θείου Είναι –και τοιαύτη είναι η αληθής διάστασις της δευτέρας εντολής-, τότε έκαστος θα αναλάβη τον αγώνα κατά του κοσμικού κακού, αρχόμενος αφ’ εαυτού του ιδίου. (Αν κάθε άνθρωπος δημιουργημένος κατ’ εικόνα Θεού κατορθώσει να περιέχει, να συμπεριλάβη στην ύπαρξή του το σύνολον της ανθρώπινης ύπαρξης, κατά τον ίδιο τρόπο που κάθε πρόσωπο της Αγίας Τριάδας φέρει την θεότητα στην πληρότητά της, τότε όλο το κακό που διαπράττεται στον κόσμο δεν θα θεωρηθεί πια μόνον σαν κάτι που δεν έχει σχέση με μας, αλλά σαν δική μας προσωπική αμαρτία).

από το βιβλίο: Αρχ. Σωφρονίου: Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, (σελ.161-163 Περί της διαφοράς μεταξύ της χριστιανικής αγάπης και της δικαιοσύνης των ανθρώπων-αποσπάσματα)

Advertisements