Αποτέλεσμα εικόνας για αγιοσ ιακωβοσ τσαλικησ σημεια καιρων

Από το νέο βιβλίο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ: «Ένας σύγχρονος Άγιος ~ Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)»

~ Πολλά είναι τα θαύματα του Αγίου Δαυίδ παιδιά μου.

Ποτέ δεν είχα βάλει στο νου μου ότι υπάρχουν φίδια και σκορπιοί μέσα στις πέτρες. Ξαφνικά παρουσιάζονται το μεσονύκτιο εκατομμύρια σκορπιοί και γέμισε το ασκητήριο. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και λέγω: «Χρόνια που έρχομαι εδώ στο ασκητήριο και δεν έχω ξαναδεί σκορπιούς, ούτε και είχα βάλει στη διάνοιά μου ότι εδώ μέσα κάτω από καμία πέτρα μπορούσε να ήταν σκορπιός και να με τσιμπήσει».

Έκανα την προσευχή μου στο Θεό και στον Άγιό μου και ξαφνικά βλέπω, όταν σηκώνω τις πέτρες, εκατομμύρια σκορπιούς από κάτω, ο ένας πάνω από τον άλλο. Τόσοι πολλοί ήταν που γέμισε το ασκητήριο και κρέμονταν και από την οροφή και πέφτανε πάνω στο κεφάλι μου και κάτω.

Τότε τους λέγω, βάζοντας σύνορα:

– Από εκεί μέχρι εδώ, όχι παραπέρα, δεν θα ‘ ρθείτε να με ταράξετε. Ο Χριστός μου, είπε ότι θα μας δώσει τη δύναμη να πατούμε πάνω στα φίδια μας και στους σκορπιούς και δεν θα μας τσιμπήσουν, ούτε θα μας βλάψει κανείς. Εγώ έτσι πιστεύω, δεν μπορείτε να με τσιμπήσετε. Ο Χριστός μου και ο Όσιος Δαυίδ εκεί θα σας μουδιάσει, να μη μου κάνετε κανένα κακό.

Συνέχισα την προσευχή μου γονατιστός και άκουγα το θόρυβο που έκαναν οι σκορπιοί, βγαίνοντας μέσα από τις πέτρες. Διάβαζα και κοίταζα γύρω μου και απορούσα και έλεγα: Τόσα χρόνια έρχομαι, δεν σκέφτηκαν ότι υπάρχουν σκορπιοί στο ασκητήριο. Έρχονταν προς το μέρος μου, αλλά δεν τολμούσαν να περάσουν από το σημείο που χάραξα και έκανα τον σταυρό μου. Μέχρι εκεί σταματούσαν και συνέχισα την προσευχή μου, παρακαλώντας τον Θεό και τον Άγιο να φύγουν από εκεί και να εξοντωθούν.

Ω του θαύματος! Γυρίζω και βλέπω δεν υπάρχει σκορπιός, ούτε τίποτα. Τελείωσα την προσευχή μου, έκανα την δέησή μου στο Θεό τη νύχτα και ο Θεός ακούει μέσα σε εκείνη την ερημιά τη νύχτα την προσευχή.

Στη συνέχεια ξεκίνησα για το Μοναστήρι. Στο δρόμο συνάντησα μερικούς χωρικούς, που θέριζαν τα σπαρτά στα χωράφιά τους, τη νύχτα με τη δροσιά και έδεναν δέματα.

– Από που έρχεσαι, πάτερ Ιάκωβε, τέτοια ώρα; με ρώτησαν.

Εγώ ντρεπόμουνα να πω, ότι ήμουν στο ασκητήριο, για να μη σκανδαλίσω τους ανθρώπους, ούτε ήθελα να το ξέρουν. Ήξεραν ότι είχα τα χωριά και εφημέρευα.

– Είχα λίγη δουλειά, είπα, στην εκκλησία και πήγα στο χωριουδάκι εδώ κάτω.

– Πότε πήγες; Από το βράδυ, μήπως πήγες στο ασκηταριό, με ρώτησαν.

– Όχι, τους είπα, πήγα να ανάψω τα καντηλάκια στην εκκλησία, είχα και μία πνευματική δουλειά, με συγχωρείτε, και πήγα στο χωριό κάτω.

Τέλος πάντων, κατάλαβαν αυτοί, αλλά δεν είπαν τίποτα. Έφθασα στο Μοναστήρι και λειτούργησα. Μετά σκέφθηκα που είχα διαβάσει στους βίους των Αγίων, ότι σε ένα ασκητήριο παρουσιάστηκαν σκορπιοί σε έναν γέροντα στην σπηλιά που έμενε. Οι δαίμονες έγιναν σκορπιοί και φίδια και θηρία, για να φοβερίσουν τον ασκητή, τον Άγιο Γέροντα, για να φύγει από το σπήλαιο.

Και σε μένα το ίδιο έγινε εκείνο το βράδυ, οι δαίμονες είχαν γίνει σκορπιοί για να με φοβίσουν.

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: ⇒        ΕΔΩ