Αποτέλεσμα εικόνας για εκκλησιες χωρις κοσμο

“Γιορτάσαμε” την επέτειο της 25ης Μαρτίου και τον Ευαγγελισμό της Υπεραγίας Θεοτόκου, ήτοι την αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών, χωρίς Θεία Λειτουργία…

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, που συνιστά την απαρχή όλων των σωτηριωδών γεγονότων τα οποία έγιναν για την απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους, βιώνεται μόνον εντός του χώρου της Εκκλησίας, αφού Εκκλησία είναι ίδιος ο Χριστός, τον οποίο εμείς κοινωνούμε και εντός του οποίου ζούμε. Χωρίς, επομένως, την αρχή που σηματοδοτείται με τον Ευαγγελισμό, μήπως ακρωτηριάστηκε η αρχή ολόκληρου του εκκλησιαστικού κύκλου; Μήπως αυτός ο  “ανεόρταστος” εορτασμός κατέστησε εναργέστερη την αδήριτη ανάγκη για επιστροφή στην εκκλησιαστική κανονικότητα;

Με έκπληξη, αλλά και απέραντη θλίψη υποδεχτήκαμε την είδηση περί αναστολής των Ιερών Ακολουθιών και των Ιερών Εκκλησιαστικών Μυστηρίων στο πλαίσιο καταπολέμησης (;) της εξάπλωσης του κορωνοϊού. Πράγματι, η οικουμένη βιώνει μια πρωτόγνωρη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που πέραν πάσης αμφιβολίας απαιτεί υπεύθυνη στάση εκ μέρους όλων μας. Για τον ορθόδοξο χριστιανό, όμως, απώτερη επιδίωξη σε αυτόν τον κόσμο δεν αποτελεί η διάσωση της σωματικής ακεραιότητας και η πάση θυσία διατήρηση στη ζωή, αλλά η σωτηρία της ψυχής και η ένωση με τον Θεό Πατέρα. Και πώς θα επιτυγχάνεται ο υπέρτατος αυτός σκοπός στη ζωή του ορθοδόξου, όταν διακόπτεται η κοινωνία Θεού και ανθρώπου που μόνο ο εκκλησιασμός και τα εκκλησιαστικά Μυστήρια διασφαλίζουν; Εφόσον λαμβάνεται τόση μέριμνα για την πρόσβαση στα τρόφιμα που ικανοποιούν μόνο τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου, πόσο μεγαλύτερη πρέπει να ληφθεί για τη συμμετοχή μας στα εκκλησιαστικά μυστήρια που θεραπεύουν τόσο τις πνευματικές όσο και τις σωματικές και υπαρξιακές ανάγκες του, επιβεβαιώνοντας την ενότητα σώματος και ψυχής;

Το πανίερο και φρικτό Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, το “φάρμακον αθανασίας και αντίδοτον του μη αποθανείν”, κατά τον Άγιο Ιγνάτιο το Θεοφόρο, το παρέδωσε ο Χριστός στους Αποστόλους και την Εκκλησία για να τελείται αδιαλείπτως, όσο θα υφίσταται ο παρών κόσμος. Πώς γίνεται, λοιπόν, να αναστέλλονται τώρα και, μάλιστα εν μέσω Τεσσαρακοστής, τα Ιερά Μυστήρια και οι Λειτουργίες; Από που θα αντλήσουμε δυνάμεις για να διέλθουμε σώοι και αβλαβείς, αν όχι από την Πηγή της Ζωής και το Φως το Αληθινόν; Εξάλλου, εφόσον ουδείς εξ ημών ορίζει τη ζωή του και τη διάρκεια αυτής, πόσοι από εμάς τους “υγιείς”, κατά τ’ άλλα, ίσως δεν προλάβουμε τη λήξη αυτού του συναγερμού και απέλθουμε ανεξομολόγητοι και ακοινώνητοι;  Αλλά ακόμα και αν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε αυτή τη δοκιμασία, με τί πρόσωπο να ζητήσουμε από το Θεό να μας ξαναδεχτεί κοντά Του, όταν την κρίσιμη στιγμή της ομολογίας εμείς τον απαρνηθήκαμε, αφήνοντάς Τον εκτός “ζητημάτων δημόσιας υγείας” σαν δήθεν αναρμόδιο;;;

Πολύ φοβόμαστε ότι δημιουργείται κακό προηγούμενο, διότι κανείς δεν μας εγγυάται ότι μπροστά σε παρόμοιους ή και “μεγαλύτερους” κινδύνους δεν θα διακόπτεται κάθε φορά η ροή του εκκλησιαστικού βίου, δεχόμενη η Εκκλησία ανεπίτρεπτους συμβιβασμούς και παρεμβάσεις στο Σώμα της. Παρακαλούμε, λοιπόν, θερμά τους ιεράρχες να αφουγκραστούν την ανησυχία που έχει κυριεύσει το πλήρωμα της Εκκλησίας για το “κρίμα” που θα μας βαραίνει όλους, αν συνεχίσουμε να αρνούμαστε σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς τη βοήθεια του μόνου και αληθινού Σωτήρος Ημών Ιησού Χριστού και να απαιτήσουν από την Πολιτεία την απρόσκοπτη συνέχιση τόσο της μυστηριακής όσο και της λατρευτικής ζωής της Εκκλησίας με την τέλεση στους Ιερούς Ναούς των ιερών ακολουθιών παρουσία λίγων πιστών που θα φροντίζουν για την τήρηση αποστάσεων μεταξύ τους ή, έστω, κατ΄ιδίαν από τους ιερείς. Όπως επεσήμανε και ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, οι ναοί αποτελούν “τα ιατρεία του θεού” και οι θεράποντες ιατροί οφείλουν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή στήριξης του κόσμου.

Είθε αυτός ο Ευαγγελισμός να σημάνει την χαρμόσυνη είδηση της μετάνοιας όλων μας για την ολιγοπιστία μας.

*Το παραπάνω κείμενο είναι μια κραυγή αγωνίας κάποιων πιστών της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που ανησυχούν για το τι μέλλει γενέσθαι…