Τί έστιν αλήθεια;» | Πεμπτουσία

Αγαπητοί μου αδελφοί, σήμερα όπως και κάθε χρόνο φτάνοντας πρός τη Μεγάλη Εβδομάδα των Αχράντων Παθών του Κυρίου ημών Ιησού Χρηστού, ψάλουμε τον Ακάθιστο Ύμνο ο οποίος είναι αφιερωμένος στην Παναγία μας, την «υπέρμαχο Στρατηγό» μας σε κάθε δύσκολη περίσταση, σε κάθε πολιορκία, από ορατούς και αοράτους εχθρούς.

Πόσο όμως μοιάζει αυτή η σημερινή Ακολουθία του Ακαθίστου με εκείνον τον πρώτο Ακάθιστο που ψάλθηκε στον ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, στην πολιορκημένη Πόλη το 626 μ.Χ., όταν ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος με τον στρατό του προασπιζόταν τα σύνορα της αυτοκρατορίας, οι Άβαροι γνωρίζοντας την απουσία του στρατού βρήκαν την ευκαιρία να πολιορκήσουν την Πόλη, και ενώ όλα έμοιαζαν χαμένα και καμία ελπίδα δεν έδινε ανάσα στους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης, τότε αυτήν την στιγμή ο Πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη της με την εικόνα της Παναγίας, και το Θαύμα έγινε! Ένας φοβερός ανεμοστρόβιλος καταπόντισε τον στόλο του εχθρού, και ο άμαχος πληθυσμός κατάφερε να συντρίψει τους εχθρούς που πολιορκούσαν τα τείχη και τους ανάγκασε να τραπούν σε φυγή. Εύλογα αναρωτιόμαστε αν τα γυναικόπαιδα της Πόλης και οι γέροντες της ήταν σε θέση να την προασπιστούν, και να συντρίψουν τους πολιορκητές της! Η κοινή λογική μας απαντά σίγουρα όχι, ποίος όμως ήταν αυτός που έφερε τα νικητήρια; Ποιός στρατηγός οργάνωσε την άμυνα των πολιορκημένων;

Όσο και αν κάποιοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το πιστέψουν στρατηγός ήταν η Παναγία, η Παναγία που πάντα ακούει τις προσευχές μας και βλέπει τα χέρια τα απεγνωσμένα, που είναι απλωμένα στους ουρανούς και την παρακαλούν.

Έτσι και εμείς αδελφοί μου σήμερα πολιορκημένοι, όπως τότε από πλήθη ορατών και αοράτων εχθρών προασπιζόμαστε τα δικά μας εθνικά, οικογενειακά και προσωπικά τείχη. Οι εχθροί πολλοί μα τα όπλα λίγα, γιατί τον καιρό του καλοκαιριού σαν τα τζιτζίκια γλεντούσαμε και δεν φροντίσαμε να αποθηκεύσουμε τα εφόδια που απαιτούνται για αυτήν την μπόρα την πρωτοφανή, όμως ποτέ δεν είναι αργά για τον Χριστό, ακόμα και για εμάς τους εργάτες της ενδεκάτης ώρας ο Κύριος φροντίζει να πάρουμε μισθό, αρκεί να έχουμε διάθεση να τον ακολουθήσουμε. Και πως ακολουθούμε τον Χριστό; Με προσευχή, με υπομονή και αγάπη που γεννούν όλα μαζί την εμπιστοσύνη στο άγιο θέλημά Του.

Μέσα στη σφοδρή πολιορκία που βιώνουμε στις μέρες μας είναι δύσκολο να σκεφτούμε κάν για το τι πρέπει να προσευχηθούμε. Είναι πολλά τα μέτωπα, και οι ώρες κυλούν βασανιστικά για τους περισσότερους ανθρώπους από εμάς. Το χθές το δίκαιο ή το αμαρτωλό είναι πιά μακρινό παρελθόν, και λόγω του ότι δεν είχαμε ίσως φροντίσει να γνωρίσουμε τον Χριστό, να αισθανθούμε πως πήραμε την ζωή μας λάθος που λέει και ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος. Στον μεγάλο κανόνα όπως γράφει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης (ο νόμος αδράνησε, το Ευαγγέλιο δεν κάνει τίποτε. Ολόκληρη η Γραφή στην ζωή μας παραμελήθηκε. Και κάθε δικαίου άνδρα λόγος. Τα τραύματά σου, ψυχή μου, πλήθυναν, μη έχοντας γιατρό για να σε θεραπεύσει.) Άρα μήπως επανερχόμενοι στα λόγια του ποιητή πρέπει να αλλάξουμε ζωή; Μήπως η απειλή της σωματικής ασθένειας καθιστά απαραίτητη και την εύρεση του ιατρού της ψυχής; Μήπως είναι καιρός να παραδεχτούμε ότι έχουμε την ανάγκη σου Χριστέ μου και ότι χωρίς Εσένα η ζωή είναι απελπισία.

Ο γέροντας Ευμένιος ο Σαριδάκης ερωτήθηκε κάποτε από έναν δάσκαλο για το πως πρέπει να προσευχόμαστε και ο οσιακής βιοτής γέροντας του αποκάλυψε έναν τρόπο προσευχής πρωτόγνωρο ως τότε, και πολύ αναγκαίο σήμερα. Τα λόγια τις προσευχής ήταν τα εξής: Κύριε Ιησού Χριστέ Βοήθησε με να σε αγαπώ, πάντοτε, περισσότερο από τον εαυτό μου και περισσότερο από όλο τον κόσμο και να μην χορταίνω να σε αγαπώ. Άρα το ζητούμενο της προσευχής θα πρέπει να είναι το να αγαπήσουμε τον Χριστό γιατί αν ριχθούμε στην αγκαλιά του Χριστού όπως έλεγε ο Άγιος Πορφύριος «άν έλθει ο Χριστός κερδίσαμε το πάν». Ακόμα έλεγε ότι «όταν βρείς τον Χριστό, σου αρκεί δεν θέλεις τίποτα άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζείς παντού, όπου υπάρχει ο Χριστός. Ζείς στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους με τους αγίους, στη γή με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με τα ζώα, με όλους, με όλα. Όπου υπάρχει αγάπη στο Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία ούτε αρρώστια ούτε πίεση, ούτε άγχος ούτε κατήφεια, ούτε κόλαση. Ο χριστός είναι όλα σου τα έργα. Όταν έρθει ο Χριστός στην καρδία η ζωή αλλάζει». Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος μας λέει στην πρώτη του Επιστολή ότι η αγάπη έξω βάλλει τον φόβο και πόσο μας χρειάζεται αυτές τις μέρες πρώτον να αγαπήσουμε τον Χριστό και δεύτερον να αποβάλουμε το αίσθημα του φόβου που πλανάται σε κάθε χώρα και σε κάθε ψυχή αυτού του κόσμου, και όπως λέει ο βασιλέας Δαβίδ στον 37ο ψαλμό, να επαναλαμβάνουμε και εμείς συχνά «μήν με εγκαταλείπεις Κύριε Θεέ μου μην στέκεσαι μακριά μας. Να μας βοηθήσεις κύριε της σωτηρίας μας», και με αυτήν την Θεϊκή παρέα και παρουσία ο φόβος θα σκορπίζεται και δεν θα έχει χώρο μέσα μας.

Ακόμα η προσευχή μας θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και όλους αυτούς, οι οποίοι θεωρούν όσους επιθυμούν να έχουν επαφή με τον Χριστό γραφικούς και ανόητους γιατί και για εκείνους φέρουμε ευθύνη επειδή δεν τους αποδείξαμε ότι η σχέση μας με τον Θεό μας δίνει πληρότητα και γαλήνη, και που δεν γίναμε για εκείνους λυχνάρι στον λυχνοστάτη που σκορπά το ευαγγελικό φώς, την ελπίδα του Χριστού που δεν πράξαμε καλά έργα για να δοξολογήσουν τον ουράνιο Πατέρα μας. Βέβαια μιλάμε για τους μπερδεμένους στα πλοκάμια των καιρών της αμφισβήτησης που ζούμε και όχι για εκείνους που συστηματικά απορρίπτουν κάθε σχέση με το θείο και την πίστη μας.

«Υπομονής χρείαν έχετέ» μας λέει ο Απόστολος των εθνών Παύλος και σίγουρα η υπομονή είναι δύσκολη όταν δεν ξέρεις μέχρι πότε θα πρέπει να υπομείνεις, όμως και πάλι μας λέει ο Απόστολος ότι «ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται» και ο Άγιος Παΐσιος για το θέμα αυτό τονίζει ότι «τή σωτηρία των ανθρώπων ο Θεός την κρέμασε στην υπομονή. Βλέπεις τι είπε; Ο υπομείνας εις τέλος, δεν είπε ο υπομείνας εις Θέρος… Μέχρι το καλοκαίρι είναι εύκολο να υπομείνεις, αλλά μέχρι τέλους;… να προσέχουμε να μην χάσουμε την υπομονή μας για να μην χάσουμε στο τέλος την ψύχη μας. Εν τη υπομονή ημών κτήσασθε τάς ψυχάς υμών λέει το Ευαγγέλιο». Ακόμα έλεγε ο Άγιος ότι «η υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο που θεραπεύει τις μεγάλες και μακροχρόνιες δοκιμασίες. Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν».

Καί πως θα αποκτήσουμε την υπομονή; Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η υπομονή είναι δώρο του θεού και δίδεται σε εκείνους που αγωνίζονται να την αποκτήσουν με το να υποφέρουν αγόγγυστα τους πειρασμούς και τις δυσκολίες της ζωής. Άλλωστε κανείς δεν μπορεί χωρίς τη χάρη του Θεού να αντέξει τις δοκιμασίες και τους πειρασμούς ως το τέλος. Άς έχουμε στο μυαλό μας τον πολύπαθο Ιώβ που από τις μέρες της ευμάρειας και του πλούτου βρέθηκε εξαθλιωμένος και αξιοθρήνητο θέαμα για όσους πρίν τον γνώριζαν σαν άρχοντα και τώρα στα μάτια τους μπροστά είχε καταντήσει «αυτός που πρώτα καθόταν σε θρόνο, τώρα να είναι γυμνός και καταπληγωμένος! Εκείνος που είχε πολλά παιδία και το όνομα του ήταν μεγάλο έμεινε ξαφνικά χωρίς παιδία και σπίτι! Για παλάτι του είχε την κοπριά και για στόλισμα τις πληγές» όπως διαβάζουμε στον Μεγάλο Κανόνα. Αυτόν τον πολύαθλο Ιώβ όταν η γυναίκα του τον προκάλεσε να βρίσει τον Θεό και να δώσει τέλος στη ζωή του εκείνος αντέτεινε: «Γιατί μίλησες έτσι σαν μία ανόητη γυναίκα; Εάν δεχτήκαμε τα αγαθά από τον Θεό , τα κακά δεν θα τα υπομείνουμε;». Έτσι και σε εμάς που έρχονται λογισμοί αμφιβολίας στις δυσκολίες που καλούμαστε να περάσουμε στις μέρες μας, μπορούμε να απαντούμε με την άλλη σημαντική φράση προσευχή που έλεγε ο δίκαιος Ιώβ σε κάθε νέα δοκιμασία που τον εύρισκε «Άς είναι το όνομα του κυρίου ευλογημένο από τώρα και στους αιώνες». Αμήν, γένοιτο.

Ιεροδιάκονος Πορφύριος Κουδουμιανός

πηγή: imkoudouma

iliaxtida.wordpress.com