Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης - Κιβωτός της Ορθοδοξίας

Χ.Χ.: Ο Γέρων Πορφύριος πάντοτε τόνιζε στα παιδιά μου ότι υπάρχει η αιώνια ζωή. Πιο εύκολα, τους έλεγε, μπορώ να σας πω ότι αύριο δεν θα βγεί ο ήλιος, παρά ότι δεν υπάρχει η άλλη ζωή. Το ξέρουμε αυτό, το βλέπουμε.

…Έλεγε στα παιδιά μου πόσο ωραία είναι η άλλη ζωή κι ότι το σώμα μας, αυτό που μπαίνει μέσα στον τάφο, είναι μεν δικό μας, αλλά, όπως είπε και σ’ εμένα την ίδια, «την ώρα που βάζουν το σώμα μας μέσα στον τάφο, αυτό γίνεται όπως το κοστούμι του ανθρώπου».

Κι αυτά τα λόγια του με βοήθησαν πάρα πολύ στις δύσκολες εκείνες ώρες της κηδείας και της ταφής του συζύγου μου.

Ο Γέρων Πορφύριος αποκάλυψε στα παιδιά μου, που τον αγαπούσαν πάρα πολύ, πολλές θεολογικές αλήθειες, χρησιμοποιώντας μόνο τα παραδείγματα και τα παραμύθια.

Κάποια στιγμή ο μεγάλος μου γυιός μου είπε: «Καλά, μαμά, το κατάλαβα ότι ο μπαμπάς μας είναι καλά εκεί, που πήγε. Αλλά τώρα θα πρέπει εγώ να περιμένω εβδομήντα, ογδόντα χρόνια, για να τον ξαναδώ;». Το είπα στον Γέροντα κι εκείνος μου είπε να πω στο γυιό μου να ρωτήσει ένα ηλικιωμένο άνθρωπο πότε έφτασε στα ογδόντα του χρόνια και ν’ ακούσει την απάντηση, που θα του έδινε. Πράγματι ο γυιός μου υπέβαλε αυτή την ερώτηση στον πατέρα μου. Κι εκείνος του απάντησε: «Παιδί μου, σαν να ’ταν χθες, που πέρασαν τα χρόνια».

Με βοήθησε πάρα πολύ τις στιγμές εκείνες, που είναι φυσικό να σε πιάνει η κατάθλιψη κι αρχίζουν να σε βασανίζουν τα ερωτηματικά: «Γιατί, Θεέ μου, γιατί τόσο νωρίς;». Ένιωθα τότε μια ακηδία κι ένα βούλιαγμα στο κάθισμα και δεν μπορούσα να σηκωθώ. Με συμβούλευσε τότε: «Μόλις αισθάνεσαι αυτό το πράγμα, να πετάγεσαι όρθια, και να πηγαίνεις μια βόλτα στο βουνό». Κι όταν τον ρώτησα πως να έβγαινα έξω άμα ήταν βράδυ, μου απάντησε: «Άμα δεν μπορείς να βγείς, να φέρνεις στο νού σου όλο ωραίες εικόνες, όπως, ας πούμε, εκείνο το πάρκο που είχατε επισκεφθεί με τον άνδρα σου και τα παιδιά σου ή εκείνο το ωραίο ηλιοβασίλεμα, που απολαύσατε στη θάλασσα. Θα διώχνεις τους άσχημους λογισμούς και θα λες: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τον άνδρα μου, ελέησε κι εμάς”». Μου ενεφύσησε, ακριβώς, αυτή την πεποίθηση ότι υπάρχει επικοινωνία μεταξύ της ζώσας και της θριαμβεύουσας Εκκλησίας.

Μου εξήγησε και πως μπορούμε να βοηθούμε τους κεκοιμημένους μας.

Να κάμνουμε πολλή προσευχή, αγαθοεργίες, ελεημοσύνες, να συμμετέχουμε στις θείες Λειτουργίες – κάμνοντας πρόσφορο και δίνοντας το όνομα του κεκοιμημένου – και κοινωνώντας εμείς και τα παιδιά μας όσο το δυνατό πιο συχνά, σε κάθε θεία Λειτουργία, αν είναι δυνατό.

Από το βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη, “Ο Γέρων Πορφύριος. Μαρτυρίες και Εμπειρίες“.

πηγή: iconandlight.wordpress.com

ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΔΕΙΤΕ: ⇒    ΕΔΩ