Αγιοκατάταξη του Γέροντος Αμφιλοχίου Μακρή από την Ιερά Σύνοδο του ...

*Από το βιβλίο του Καθηγουμένου Ι.Μ. Δοχειαρίου Αγίου Όρους Γέροντα Γρηγορίου : «Πνευματική Συμπόρευσις» (Ο Όσιος Αμφιλόχιος, ο Όσιος Φιλόθεος)

~Το καλοκαίρι του ’51 ιδρύει την Μονή του Αγίου Μηνά στην Αίγινα ο Όσιος Αμφιλόχιος. Το κτήμα του το δώρησε ένας καλός χριστιανός, ο Κωνσταντίνος Καλοκέντης (μετέπειτα μοναχός Κύριλλος)…

Έκαμε πολλούς κόπους για την ανοικοδόμηση αυτού του μονυδρίου. Μάλιστα ο ιερομόναχος Παύλος πολύ τον βοηθούσε και πολλά προσέφερε και εκοπίασε. Νόμισε ο καλός Γέροντας ότι ήταν ευκαιρία να ανταποδώσει σοτυς αγαθούς Αιγινίτες την αγάπη και την φιλοξενία που του προσέφεραν τα χρόνια της εξορίας του. Ιδρύοντας μοναστήρι στον τόπο τους, το αφιέρωσε στο όνομα του Αγίου Μηνά, γιατί πολύ τον ευλαβείτο. Λέγεται ότι κλεισμένος μια νύχτα στο κελλί του, την θολή και αβέβαιη εκείνη εποχή για την Ελλάδα, που δεν είχε κοπάσει ακόμη ο εμφύλιος σπαραγμός και δεν γνώριζαν οι Έλληνες ποιος είναι φίλος τους και ποιος εχθρός τους, και σκεπτόμενος ότι το μοναστήρι είναι ατείχιστο και οι μοναχές αφύλαχτες, άκουσε ποδοβολητό αλόγου και, κύψας από το παράθυρό του, είδε νεανίσκο έφιππο να περιέρχεται το μοναστήρι και να του λέγει:

-Μη φοβάσαι, Αμφιλόχιε. Εγώ είμαι νύχτα και μέρα ο φύλακας των καλογριών.

Ο Γέροντας σε ένα μικρό εκκλησάκι ταπεινά και ειρηνικά λειτουργούσε και μυσταγωγούσε τις ψυχές που τον ακολουθούσαν. Δυστυχώς ο αγαθός Γέροντας τοποθέτησε ηγουμένη χηρευάμενη μεγαλοκυρία των Αθηνών, που δεν είχε, φαίνεται, ποτέ διαβάσει τον βίο της συμπολίτισσάς της οσίας Φιλοθέης. Του φερότανε σκληρά και περιφρονητικά όπως στην υπηρεσία της. Το ’68, ανεβαίνοντας με το αυτοκίνητο από τον Άγιο Νεκτάριο στο μοναστήρι του Αγίου Μηνά, μου έλεγε:

-Καημένο παιδί, πόσες φορές ανέβηκα και κατέβηκα τον δρόμο αυτόν με τα πόδια, πότε απογοητευμένος και πότε αναθαρρεμένος.

Πολύ γρήγορα η ηγουμένη παραθεώρησε τον Γέροντα με διάφορες μικροδικαιολογίες και ζήτησε να τεθούν υπό την πνευματική καθοδήγηση του πατρός Φιλοθέου Ζερβάκου, ο οποίος μάλιστα τις έκειρε και μεγαλόσχημες, χωρίς την γνώμη του Γέροντα, πράγμα που πολύ τον ελύπησε, αλλ’ όπως πάντοτε σιώπησε την σιωπή του Εσταυρωμένου. Έλεγε πολλές φορές:

-Δεν θέλουν όλα τα πράγματα απαντήσεις, μάλλον θόρυβος γίνεται και όχι ωφέλεια.

Αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, κατέβηκε η ηγουμένη με συμβολαιογράφο στην Πάτμο και του ζήτησε απαιτητικά να τις γράψει το μοναστήρι, πράγμα που έκανε χωρίς καμιά αντίρρηση. Άρρωστος στο κρεβάτι υπέγραψε το συμβόλαιο. Στο πρόσωπό του έβλεπες το «Εγώ δε ουκ απειθώ ουδέ αντιλέγω». Μάλιστα ο συμβολαιογράφος είπε στην ηγουμένη:

-Κάποιο συμβολικό τίμημα πρέπει να δώσεις στον Γέροντα.

Έβγαλε τότε και του έδωσε το ρολόι του μακαρίτη του ανδρός της. Έκτοτε, χαριεντιζόμενος ο Γέροντας έλεγε:

-Ένα μοναστήρι-ένα ρολόι, αδελφέ μου.

Το φοβερό για μένα είναι ότι, όταν το ’68 επισκεφθήκαμε τον Άγιο Μηνά, στους τοίχους του Συνοδικού είχε ανηρτημένες φωτογραφίες πολλών και διαφόρων, εκτός από του κτίτορα Αμφιλοχίου. Ο Γέρων ούτε το σχολίασε ούτε το κοίταξε. Ο νους του ήταν αλλού στραμμένος…

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ

Πνευματική Συμπόρευσις | Αγιογραφίες | Εκκλησιαστικά είδη ...