το χωριό Παλιούρι

Έλενα

Κάνει ζέστη πολλή και είμαι ευτυχισμένη…..Διαστροφή; Που να να ξέρω; Βέβαια δεν νιώθω ευτυχής για τον καύσωνα αλλά επειδή μπορείς να φτιάξεις μια χαρά γύρω σου με απλά πράγματα.

Σου δίνει, κάποιες φορές, ο Θεός αυτό το δώρο, να κλείνεις δηλαδή λίγο το παντζούρι (να το κουφώνεις, όπως λέμε) και να γίνεται ονειρικό το σκηνικό, σαν σε παλιά ελληνική ταινία.

Όχι με την καταναγκαστική «χαρά» των καιρών μας, που είναι συνάρτηση πολλών εξωγενών και ίσως περιττών πραγμάτων αλλά με την απλότητα της αληθινής ευφροσύνης.

Μαγειρεύεις τα φασολάκια σου, μερακλίδικα όπως διδάχτηκες από την βυζαντινή γιαγιά σου. Έβαλες και το κολοκυθάκι σου και το καρότο και τον μπόλικο μαϊδανό. Στο τέλος ο μαϊδανός, για να μην χάσει το άρωμά του καθώς τον έκοψες από την γλάστρα σου και μοσχοβολάει.

Όλα τα έχεις στην αυλή σου, όλα όσα χρειάζεται η ηδύτητα που θα ορίσει τις στιγμές σου: Μυριστικά, λουλούδια, τα σκοινιά της μπουγάδας, ο ήλιος να πέφτει πάνω στην τέντα και να δίνει σκιές-υποσχέσεις, δίπλα οι παντόφλες που διασχίζεις τον δρόμο να πας στην φιλενάδα σου το βράδυ και οι άλλες που φοράς μέσα στο σπίτι, χαρτί και μολύβι στο τραπέζι (γράφεις τα ψώνια, τις σκέψεις σου και τα ονόματα που έχεις να προσευχηθείς) και στην πόρτα (που την κράτησες από το παλιό σπίτι) το ίδιο μπρούτζινο πόμολο-σκαλιστό έργο τέχνης που έπιανε και ο συχωρεμένος ο πατέρας σου…

Παλιούρι: Ιστορία δίχως τέλος για μένα. Ο δεύτερος τόπος μου, μετά την Πόλη

Όμορφοι ήταν εκείνοι οι καιροί των παλαιών των ημερών…Τέλος πάντων, καλά είναι και τώρα όσο χαίρεσαι για το φαγί που φτιάχνεις, όσο σε νοιάζει για τους (σχεδόν) αρχαίους σου γείτονες, όσο μιλάς με τις εικόνες στο εικονοστάσι σου, όσο ρίχνεις νερό να δροσίσει ο τόπος το βραδάκι, όσο θυμάσαι τα παλιά τα σινεμά, την Μάρθα Βούρτση, όσους γνώρισες και έφυγαν για την Εδέμ, όσο δεν ξεχνάς του κεριού του φρέσκου και του αγιορείτικου θυμιάματος την ευωδιά, όσο σου λείπουν οι αδελφούλες του κλειστού μοναστηριού, όσο σε συγκινούν τα βιβλία και το παλιό χαρτί, όσο κοιτάς τις φωτογραφίες και θυμάσαι το… live των προσώπων, όσο στο κομοδίνο σου υπάρχει ένα κομποσκοίνι, ένας σταυρός και μια Παναγιά.

Ο ναός του Αγίου Νικολάου

Μπορεί να μην είσαι και όσο ευλαβής ακούγεσαι. Μάλιστα μπορεί να είσαι και υποκρίτρια! Ο Θεός όμως δεν σου ζητάει πιστοποιητικό, για να σου επιτρέψει να χαρείς την ζωή σου με τον τρόπο των μικρών και απλών πραγμάτων και καταστάσεων.

Δίχως κόπο….μια ζωή φτιαγμένη για τους «τεμπέληδες» του Θεού, σαν εσένα που δεν θέλεις πια τίποτε περισσότερο από την χαρά μιας εικόνας, ενός ήχου, ενός περιστατικού, ενός «Κύριε ελέησον – Κύριε δόξα Σοι» τελικά. Αν δε, έχεις στ’ ακουστικά σου και το «Αγνή Παρθένε» είσαι (είμαι) η πρώτη του χωριού!

Πηγή: τί και πώς

το «σπιτάκι της Μέλιας»