+ο π. Γ.

~ “Έψαχνα τη θέση μου στην τράπεζα της Μονής (της Αγίας Τριάδος) (και) ένας μοναχός μου είπε: “Κάθισε όπου θέλεις”.

Του απάντησα “Δεν θέλω να πάρω τη θέση κάποιου άλλου”.

Με κοίταξε κατάπληκτος και μου είπε: “Εδώ δεν υπάρχουν άλλοι· Είμαστε όλοι εμείς”!

Η θέση, ομολογουμένως, προβληματίζει. Ποιοί είμαστε εμείς; Ποιοί είναι οι άλλοι; Εμείς είμαστε που έχουμε κοινωνία μεταξύ μας. Αλλά και με το Θεό.

Όταν συμβεί τούτο, δημιουργούμε μια κοινότητα. Δεν υπάρχουν ξένοι. Είμαστε μια ομάδα. Όλοι εργάτες στον αμπελώνα του Κυρίου.

Δεν έχει σημασία, αν μερικοί από εμάς χρησιμοποιούν σύγχρονες μεθόδους. Μηχανήματα και εργαλεία, ενώ άλλοι σκάβουν με τα χέρια τους.

Όλη τούτη η κατάσταση δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που οδηγεί στη διακονία.

Γιατί εργαζόμαστε; Διότι το θέλει ο Κύριος. Έχουν πολλοί ανάγκη. Το χωράφι πρέπει να σκαφτεί.

Αντικρύζουμε έτσι το διπλανό μας ως μια διαφορετική παρουσία.

Δεν υπάρχουμε πλέον εμείς και οι άλλοι. Όλοι είμαστε εμείς. Κι αυτό , διότι έχουμε τον ίδιο πατέρα.

Τον ίδιο αγώνα.
Τους ίδιους στόχους.
Την ίδια κατάληξη.

Είμαστε αδέλφια λοιπόν. Δεν υπάρχουν άλλοι.

Έτσι, (για να θυμηθούμε και λίγο τη στρατιωτική μας ζωή) “παρόντες άπαντες”. “Ηθικόν ακμαιότατον”. Και ο Θεός βοηθός!…

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

ΠΥΡΣΟΣ
Περιοδική Έκδοση Πνευματικής Μαρτυρίας
Ιερός Ναός Παναγίας Παλουριώτισσας
Νοέμβριος 2020 – Τεύχος 143

Εικόνα από: thecity.m24.ru