Ο Άρης Σερβετάλης με την απόφαση του θύμισε σε μια κοιμισμένη κοινωνία τι σημαίνει ηθικότητα και συνέπεια στα ιδανικά. Δεν έβαλε μπροστά το ατομικό συμφέρον, άλλα το συλλογικό δίκαιο.

΄΄Ο Άρης Σερβετάλης δίδαξε τι θα πει «ήθος» και «ηθοποιός», χωρίς να ξεστομίσει ούτε κουβέντα΄΄ Ο Άρης Σερβετάλης στάθηκε όρθιος σε μια εποχή ισοπέδωσης.

Σαν ηθοποιός, ποίησε ήθος. Όχι στη σκηνή αυτή τη φορά, άλλα πίσω και πέρα από αυτή: στη «σκηνή» της ίδιας της ζωής. Εκεί που παίζεται ένα θέατρο παραλόγου στον καιρό της πανδημίας, ο Άρης Σερβετάλης επίλεξε να διαχωρίσει τη στάση του.

Θύμισε σε μια κοιμισμένη κοινωνία τι σημαίνει ηθικότητα και συνέπεια στα ιδανικά. Δεν έβαλε μπροστά το ατομικό συμφέρον, άλλα το συλλογικό δίκαιο. Στάθηκε απέναντι στην ανηθικότητα των μέτρων που χωρίζουν τους συνανθρώπους του, σε δυο στρατόπεδα.

Ήταν λογικό και επόμενο να ξεσπάσει θύελλα αντιδράσεων. Μέσα σε μια βαθειά υποκριτική κοινωνία που αδυνατεί να χωνέψει τη σήμερον ημέρα, τόσο σπάνιες κινήσεις διαμαρτυρίας. Ότι δηλαδή ένας άνθρωπος δεν προτίμησε να φουσκώσει τον τραπεζικό του λογαριασμό, άλλα να μην αδικήσει τον συνάνθρωπο.

Ξεσπάθωσαν τα γνωστά sites που συνεχώς κακαρίζουν για διάφορα δικαιώματα, και όταν ένας άνθρωπος που δεν τους είναι αρεστός θίγει μια σοβαρή κοινωνική αδικία, γίνονται κοκόρια βασιλικότερα του «Βασιλέως».

Κανένας από αυτούς δεν ενδιαφέρθηκε όταν ηθοποιοί πετιούνταν στο δρόμο από φασίζοντες θιασάρχες, μόνο και μόνο διότι ήταν ανεμβολίαστοι. Κανένας δεν έδωσε δεκάρα που χιλιάδες υγειονομικοί βγήκαν από τη κυβέρνηση σε αναστολή, και βρίσκονται καταδικασμένοι σε οικονομικό μαρασμό. Κανένας δεν έθιξε τον άθλιο κοινωνικό ρατσισμό που υφίστανται εκατομμύρια συμπολίτες. Και τώρα ξαφνικά όλοι έγιναν… εργατοπατέρες.

Δεν ευθύνεται ο Άρης Σερβετάλης για τη ματαίωση του θεατρικού έργου, άλλα τα ίδια τα παρανοϊκά μέτρα της κυβέρνησης, που ασελγούν στον πολιτισμό. Δεν υφίσταται πολιτισμός χωρίς ελευθερία και δημοκρατία. Το «κρίμα» βρίσκεται στον απάνθρωπο διαχωρισμό ανθρώπων και σε όσους δέχονται αυτή την αθλιότητα ως νέα «κανονικότητα».

Η τέχνη είναι για όλους, είπε o Άρης. Αν δεν είναι για όλους, τότε δεν είναι τέχνη, είναι υποκουλτούρα που μπολιάζει μέσα της κοινωνικό δηλητήριο.

*Απόσπασμα από το κείμενο

πηγή: sportime.gr

proskynitis