Γέρων Ανανίας Κουστενης

Θυμάμαι, παιδάκι που ‘μουνα στο χωριό, πέρασε άπο κεί ενας Αγιορείτης.

Τι μεγάλη ευλογία και τ’ Άγιον ‘Ορος κι ολα τά μοναστήρια, κι οχι μονο! Και λεω:

—«Γέροντα, οταν προσευχεσθε, πώς αισθάνεσθε;» Είχα, ετσι, τήν περιέργεια, σαν παιδάκι.

Μου λεει:

«Νά σου πώ, παιδί μου. ‘Οταν προσεύχομαι κι οταν λεω τήν εύχη, αισθάνομαι ένα μυστικό Ιορδάνη, νά διαπερνάει τήν ψυχή μου. Ιορδάνης χαράς. Ιορδάνης αφέσεως. Μία άνοιξη. Γίνομαι σάν αγγε­λούδι. Αποκτάω φτερά. Ανεβαίνω ψηλα. Νοιώθω ευτυχισμένος.»

orthodoxhporeiakaizwh