Τα τελευταία χρόνια η τεχνολογία καλπάζει. Σχεδόν κάθε μέρα μαθαίνουμε και για μια καινούρια ανακάλυψη ή εξέλιξη. Τι να πρωτοαναφέρω.

Τι αποστολές στο διάστημα, αφού στο φεγγάρι είναι πια δεκαετίες που πήγαμε, τι LASER, τι μέσα καταγραφής και αναπαραγωγής εικόνας και ήχου, τι ρομπότ, τι εργαλεία, που πια χρειάζονται σπουδές για να τα δουλέψεις, τι αυτόματα πια μέσα παραγωγής, τι μέσα επικοινωνίας, τι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, κλπ, κλπ, κλπ.

Όλα αυτά βέβαια είναι μηχανοκίνητα ή ηλεκτροκίνητα. Λίγες δεκαετίες πριν, στο χωριό δεν υπήρχε ούτε ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε κάποια βενζινομηχανή ή πετρελαιομηχανή.

Ιστορίες από το χωριό | Makrini Doridos

Οπότε όλα ήσαν χειροκίνητα, …ποδοκίνητα, …ζωοκίνητα, άντε και υδροκίνητα, αν βάλουμε και τον νερόμυλο του χωριού. Αλλά μη νομίζετε ότι οι άνθρωποι δεν έκαναν τη δουλειά τους.

Απλά χρησιμοποιούσαν άλλα μέσα και φυσικά έβαζαν πολύ περισσότερο μόχθο. Το όργωμα γινόταν με το αλέτρι με ένα υνί, που το τράβαγε το μουλάρι ή το βόδι.

Ήταν βέβαια πολύ κουραστικό, αλλά τα κατάφερναν ακόμα και στο Πυργάκι, που οι πέτρες ήσαν περισσότερες απ’ το χώμα. Το θέρισμα γινόταν με το δρεπάνι και το αλώνισμα με τα άλογα στα αλώνια.

Η κατεργασία των ξύλων γινόταν με το χειροπρίονο και το σκεπάρνι και μόνο ο παπα Βελαώρας διέθετε και πλάνη.

Θυμάμαι ένα περιπλανώμενο βαρελά, που με ένα χειροπρίονο και ένα διπλό εργαλείο – από τη μια μεριά σκεπάρνι και από την άλλη τσεκούρι – έκανε θαύματα.

Η γριά Ουρανία μια χαρά τα κατάφερνε στη ραπτική με την χειροκίνητη ραπτομηχανή της.

Για τα ρούχα δε του σπιτιού, ας ήταν καλά ο αργαλειός.

Αλλά η κατάσταση βολευόταν και στις επικοινωνίες, με τον αγροτικό ταχυδρόμο για την αλληλογραφία και το χειροκίνητο τηλέφωνο-καβουρντιστήρι που ήταν στο γραφείο της Κοινότητας, στου γερο Μπίτη, που, όσο θυμάμαι, ήταν πάντα ο πρόεδρος του χωριού.

Όσον αφορά δε την εικόνα, την ανάγκη κάλυπταν οι σπάνιες φωτογραφίες, ενώ πιο προχωρημένο ήταν ένα στερεοσκόπιο που είχε ο Μυλωνάς, στο οποίο χάζευα την μία και μοναδική στερεοσκοπική φωτογραφία που είχε από κάποια πόλη του εξωτερικού.

Για τον ήχο πάλι ας ήταν καλά το στόμα, που ήταν ικανό για την επικοινωνία σε σχετικά κοντινές αποστάσεις, αλλά και να διώχνει τους λύκους μακριά από τα μαντριά τα βραδάκια, όταν οι βοσκοί χούχταγαν για να τους απομακρύνουν.

Τη δουλειά δε του υπολογιστή, την έκαναν, με όποιο τρόπο μπορούσαν, με το μολύβι και το χαρτί. Έτσι οι χωριανοί ήσαν ικανοποιημένοι, αφού αγνοούσαν την ύπαρξη άλλων ευκολιών.

Ε.Α. Μάιος 2011

Πηγή: Μακρινή Δωρίδος

το «σπιτάκι της Μέλιας»