Άγιος Φιλούμενος του Φρέατος του Ιακώβ – Εορτάζει στις 29 Νοεμβρίου

«Ο Άγιος Φιλούμενος, αναφέρει η μοναχή Ευπραξία «ήταν πάρα πολύ ολιγόλογος. Όταν όμως πηγαίναμε στο προσκύνημα που διακονούσε, στο πέρας της Θείας Λειτουργίας, πάντοτε έκανε ένα σύντομο και απλό κήρυγμα. Μας έλεγε, για παράδειγμα, να έχουμε ταπείνωση, να έχουμε αγάπη, να ήμαστε ελεήμονες… “Να λέτε την Ευχή” μας έλεγε, “και η ευχή θα τα κανονίσει όλα. Όταν λέτε την Ευχή, μη φοβείστε τίποτα. Αλλά κι ο ίδιος ζούσε την Ευχή, η οποια δεν έλειπε από το στόμα του.
Περπατούσε και έβλεπες συνεχώς τα χείλη του να κινούνται. Εμάς, πού ήμασταν μοναχές, μας έλεγε να διαβάζουμε πολύ και κυρίως πατερικά βιβλία, όπως τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, τον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο, την Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, την Αγία Γραφή… Το Ευαγγέλιο, μας έλεγε, να μη σας λείπει από το χέρι σας. Την Καινή Διαθήκη να τη διαβάζετε τακτικά».

Ο πατήρ Φιλούμενος έζησε αθόρυβα και ταπεινά. Η ασκητική ζωή και η ακρίβεια της τήρησης των μοναχικών ιδεωδών, ήταν τα κυριότερα χαρακτηριστικά που τον διέκριναν. Πολλές φορές έκανε και τον σαλό (Σ.Σ τον «σαλεμένο») για να κρύβεται από τον κόσμο. «Έκανε μερικές χαζομάρες για να μη δείξει την αγιότητά του», όπως το διατύπωσε ο Μητροπολίτης Νεόφυτος.

*****

Στην κηδεία του πλήθος κόσμου μαζεύτηκε, όχι μόνο χριστιανοί, αλλά και ετερόδοξοι, μουσουλμάνοι και χοτζάδες ακόμη. Όλοι ήρθαν να του δώσουν τον τελευταίο ασπασμό. Όλοι τον έκλαψαν, γιατί ήταν ένας καλός και άγιος ιερομόναχος.
Το Πατριαρχείο ειδοποίησε τους συγγενείς του να πάνε στην κηδεία, όπως πράγματι αρκετοί μπόρεσαν να πάνε. Ο π. Ελπίδιος, ο δίδυμος αδελφός του, τον καιρό εκείνο ζούσε στην Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους. Ένας ανεψιός του (γνωστός μου) τον ειδοποίησε σχετικά με την κηδεία, αλλ᾿ εκείνος δεν προλάβαινε να πάει από το Άγιο Όρος. Πήγαινε, του είπε και στην επιστροφή μου λες τι έγινε.

Πράγματι μετά την κηδεία και την επιστροφή του στην Αθήνα ξαναπήρε στο τηλέφωνο τον π. Ελπίδιο, στον οποίο είπε λίγα πράγματα για την δολοφονία και την κηδεία του π. Φιλουμένου. Εκείνος του είπε, δεν μου τα λες καλά. Μου κρύβεις κάποια πράγματα. Την ώρα που τον βασάνιζαν και τον έκοβαν, εγώ άκουγα την φωνή του. Αδελφέ, με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού, μου φώναζε. Σε παρακαλώ, μην αγανακτήσεις. Ο π. Ελπίδιος από το Άγιο Όρος άκουε και ήξερε τι γινόταν στον αδελφό του και τι τραβούσε την ώρα του μαρτυρίου του. Τους ίδιους πόνους αισθανόταν και αυτός. Κάνε κουράγιο, του απαντούσε.
Είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση τα δύο αδέλφια από παλιά. Όταν πονούσε ο ένας, πονούσε και ο άλλος. Όταν ήταν στενοχωρημένος ο ένας, ήταν και ο άλλος. Όταν ήταν χαρούμενος ο ένας, το ίδιο ήταν και ο άλλος.

Κάποτε μάλιστα, όταν σπούδαζαν στην Πατριαρχική Σχολή της Σιών, τους έβαλαν σε δύο διαφορετικές αίθουσες και τους έδωσαν να γράψουν μία έκθεση με το ίδιο θέμα. Έγραψαν και οι δύο ακριβώς τα ίδια πράγματα, σαν να είχαν καρμπόν από κάτω, με τα ίδια ορθογραφικά λάθη…

ΠΗΓΗ