Η πρώτη, είναι αυτή, της φανερής υπερηφάνειας. Της έπαρσης.

Είναι αυτή που φωνάζει χωρίς ντροπή δεξιά και αριστερά: ‘’Έι…Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;’’.

Αυτή που τα θέλει όλα δικά της. Αυτή που πιστεύει ότι έχει πάντα δίκιο.

Αυτή που θέλει ο κόσμος, να περιστρέφεται γύρω από αυτήν.

Εύκολα μπορείς να την αναγνωρίσεις… Και έτσι εύκολα, μπορείς να φυλαχτείς…

Η δεύτερη μορφή εγωισμού όμως, είναι πιο ύπουλη.

Είναι κρυφή.

Μεταμφιέζεται πίσω από χαμόγελα, από λόγια ρομαντικά και από κοπλιμέντα.

Η δεύτερη μορφή εγωισμού, είναι αυτή που κάνει τον άνθρωπο έρμαιο.

Του πιπιλάει το μυαλό με σκέψεις ότι είναι ο πιο αδικημένος, ο πιο καημένος, ο πιο ευαίσθητος, αυτός που δεν τον καταλαβαίνει γύρω του κανείς…

Δε θα σου ψέμματα…

Είδα πολλούς φανερά εγωιστές, να μετανοούν.

Σπάνια όμως κρυφός εγωιστής, παραδέχεται την κατάστασή του…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος – Ψυχολόγος M.Sc.

πηγή: inagiastriadosvagion