Αποτέλεσμα εικόνας για ορθοδοξια

Ἡ πρώτη Κυριακή τῆς Μεγάλης Νηστείας εἶναι ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, δηλαδή ἡ ἑορτή τῆς νίκης τῆς ἀληθινῆς πίστεώς μας ἐναντίον ὅλων τῶν αἱρέσεων καί πλανῶν,

οἱ ὁποῖες ἐφώρμησαν στήν περίοδο τῶν ὀκτώ αἰώνων καί προπαντός ἡ ἑορτή τῆς ἀναστηλώσεως τῆς τιμῆς τῶν ἁγίων Εἰκόνων, ἡ ὁποία ἔγινε μέ τήν τελευταία Οἰκουμενική Σύνοδο, μετά ἀπό πολλά  χρόνια αἱματηρῶν ἀγώνων ἐναντίον τῶν εἰκονομάχων.

Ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ ἐκπλήρωσις τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὅτι οὔτε οἱ πῦλες τοῦ ἄδου δέν θά ἠμπορέσουν νά κλονίσουν τήν Ἁγία Ἐκκλησία. Ὁλόκληρη ἡ εἰδωλολατρική μανία καί ἀδικία ξεσηκώθηκε κατά τῆς Ἐκκλησίας στήν διάρκεια τῆς ἱστορίας της, ἀλλά συνετρίβη καί διασκορπίσθηκε, ὅπως τά κύματα τῆς θαλάσσης ἀπό τήν ἀσάλευτη Πέτρα, πού εἶναι ὁ Χριστός.

Γιά τόν χριστιανικό κόσμο, ὁ ὁποῖος ἀσκεῖται πνευματικά στήν περίοδο τῆς νηστείας, ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι μία ἐνθαρρυντική δύναμις, ὅτι ποτέ δέν θά ἐξασθενήση, ἀλλά θά πολεμᾶ μέ περισσότερη τόλμη, ἐπειδή γνωρίζει ὅτι ὁ Θεός εἶναι μαζί μας καί οὐδείς ἐναντίον μας.

Ἡ ἑορτή γίνεται ἀκόμη λαμπρότερη γιά τήν μεγάλη σημασία πού ἔχει ἡ τιμή τῶν ἁγίων Εἰκόνων στήν χριστιανική μας ζωή.

Ὅπως θεολογοῦν οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Θεός ἔλαβε ἀνθρώπινο σῶμα γιά νά κάνη τόν ἄνθρωπο θεό, κατά χάριν. «Διά τοῦτο γάρ ὁ ὑψηλός Θεός, ἐπί γῆς ἐφάνη ταπεινός ἄνθρωπος βουλόμενος ἑλκῦσαι πρός τό ὕψος…», παρέχοντας τήν δύναμι, ὅσοι πιστεύσουν στό Ὄνομά Του, νά γίνουν υἱοί Θεοῦ (Ἰωάν.1,12). Ἀφοῦ ἔγινε ὁρατός καί ψηλαφητός ὁ Σωτήρ, μπορεῖ καί νά ἀπεικονισθῆ στήν εἰκόνα, ὡσαν ἕνας ἄνθρωπος. Ἀλλά τό σῶμα τοῦ Κυρίου, δέν ἦτο ὅμοιο μέ τό σῶμα τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου. Ἦτο σῶμα ἅγιο, θεωμένο καί ἄφθαρτο, ὅπως θά εἶναι τά σώματα μετά τήν κοινή ἀνάστασι. Ὁ Χριστός, λοιπόν, ἔγινε ἡ ἀπαρχή τῆς ἀναστάσεώς μας…Ἐπίσης οἱ Ἅγιοι μέ τήν δύναμι τῆς πίστεώς τους, μέ τήν ἐφαρμογή ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἄσκησι καί τήν ὑπομονή, ἀπ᾿ αὐτήν ἀκόμη τήν ζωή, ὅσο εἶναι δυνατόν, ὡμοιώθησαν μέ τόν Χριστόν καί μᾶς ἄφησαν γιά παράδειγμα τήν λαμπρά εἰκόνα τοῦ θεωμένου ἀνθρώπου. Ἡ ζωγραφισμένη εἰκόνα, αὐτό ἀκριβῶς τό πρᾶγμα παρουσιάζει ἐνώπιόν μας. Ὄχι τήν μορφή τοῦ πεπτωκότος ἁμαρτωλοῦ καί νεκροῦ ἀνθρώπου, ἀλλά τήν δοξασμένη καί αἰώνια μορφή του, ὄχι τό ἀνθρώπινο σῶμα, ἀλλά τό μεταμορφωμένο, τό νέο καί ἀναστημένο.

Αὐτή εἶναι ἡ ἀπεικόνισις τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁρατή μέ τούς σωματικούς  ὀφθαλμούς ἁγιότης. Καί, ἐπειδή οἱ Ἅγιοι στήν ἐπίγεια ζωή τους, ἦσαν πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου, ἡ Χάρις ἀναπαύεται καί στίς εἰκόνες αὐτῶν, ὅπως ἀναπαύεται καί στ᾿ ἅγια Λείψανά τους. Ἔτσι, λοιπόν, ἡ εἰκόνα εἶναι ἡ ζωντανή  παρουσία τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶναι «θαυμαστός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ», κατά τήν ὑπόσχεσί του, ὅτι θά εἶναι μαζί μας ὅλες τίς ἡμέρες, πρᾶγμα τό ὁποῖο αἰσθανόμεθα μέ τήν ἀκρόασι τῶν λόγων του, τόν γευόμεθα στήν θεία Εὐχαριστία καί τόν λατρεύουμε στίς Εἰκόνες.

Στούς Χαιρετισμούς τῆς Θεομήτορος ἀκούομεν: «Χαῖρε λαμπάς τοῦ ἀδύτου φέγγους. Χαῖρε, ἀκτίς μυστικῆς ἡμέρας». Σάν μία ἀκτίνα φωτός ἀπό τόν ἄλλο κόσμο, ἡ εἰκόνα εἶναι ἡ φανέρωσις στόν κόσμο τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, μέ τήν ὁποία βλέπουμε τόν Θεό μέ τούς σωματικούς μας ὀφθαλμούς. Γι᾿ αὐτό, ὅταν ἀντικρύζουμε τήν εἰκόνα, οἱ ὀφθαλμοί μας δέν σταματοῦν στήν ὕλη, μέ τήν ὁποία εἶναι κατασκευασμένη-τό ξύλο καί τά χρώματα-ἀλλά ὁ νοῦς περνᾶ πέραν ἀπ᾿ αὐτά καί ὑψώνεται στήν γνῶσι τῶν ἀοράτων μυστηρίων, ἐνῶ ἡ τιμή πού προσφέρεται στήν εἰκόνα, ἀποδίδεται στό εἰκονιζόμενο πρόσωπο καί ἀπ᾿ ἐκεῖ στόν Θεό, τήν Πηγή τῆς ἁγιότητος.

Μ᾿ αὐτή τήν ἔννοια, ἡ εἰκόνα ἔχει μεγάλη σημασία γιά τήν σωτηρία μας. Αὐτή εἶναι ἕνα πρότυπο γιά ἐμᾶς, μᾶς δείχνει πῶς πρέπει νά εἴμεθα, τήν ἁγιότητα τήν ὁποία πρέπει νά πραγματοποιήσουμε στήν ζωή μας μέ τήν βοήθεια τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί εἶναι ὄχι μόνο πρότυπο, ἀλλά καί ἕνας πνευματικός διδάσκαλος στήν χριστιανική ζωή μας. Διότι οἱ Ἅγιοι πού εἶναι στίς εἰκόνες μέ ὅλες τίς σωματικές αἰσθήσεις, κουφές καί μουγγές ἐνώπιον τοῦ ἐξωτερικοῦ κόσμου, εἶναι ἐνσάρκωσις τῆς προσευχῆς καί ἡ ἴδια ἡ εἰκόνα εἶναι προσευχή. Κατόπιν, ἡ Χάρις πού κατοικεῖ στήν εἰκόνα δέν εἶναι ἀνενέργητη. Μεταδίδεται στούς Πιστούς πού τήν προσκυνοῦν, ἁγιάζει τά μάτια πού τήν βλέπουν, θεραπεύει τίς ψυχικές καί σωματικές ἀδυναμίες καί εἶναι μία δυνατή σκέπη ἐναντίον τῶν μαινομένων ἐχθρῶν.

Στήν πρώτη ἑβδομάδα τῆς νηστείας πολεμήσαμε κι ἐμεῖς μέ τίς ἐχθρικές δυνάμεις, καθαρισθήκαμε σωματικά καί ψυχικά μέ τήν μετάνοια, τούς ἀσκητικούς κόπους, τήν προσευχή, τά δάκρυα καί μέ τήν μετάληψι τῶν Θείων Μυστηρίων, γιά ν᾿ἀνακαινίσουμε κι ἐμεῖς στόν ἑαυτό μας τήν εἰκόνα τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου. Σέ τί μέτρα κατωρθώσαμε νά κάνουμε αὐτό τό ἔργο;

Ἡ ἑορτή τῶν ἁγίων Εἰκόνων θέτει ἐνώπιόν μας τά τετελειωμένα πρότυπα τῶν Ἁγίων γιά νά ἠμποροῦμε νά κάνουμε σύγκρισι βλέποντας τί εἴμεθα καί τί πρέπει νά εἴμεθα. Ὅταν ἀντικρύσουμε αὐτή τήν διαφορά μας μέ τά πρότυπα τῶν ἀρετῶν, πρέπει ἀναχωρῶντας ν᾿ ἀποβλέπουμε σ᾿ αὐτά μέ ταπείνωσι, ν᾿ αὐξήσουμε μέ πόθο τούς κόπους καί νά καθαρισθοῦμε ἐσωτερικά κυρίως στήν νηστεία, πού ἀκολουθοῦμε τώρα καί μέχρι τοῦ τέλους τῆς ζωῆς μας. Ἀκόμη νά δώσουμε αἷμα καί νά λάβουμε πνεῦμα, καθώς λέγουν οἱ Πατέρες, γιά ν᾿ ἀξιωθοῦμε τῆς μακαρίας ζωῆς τῶν Ἁγίων.

Γιά τόν σκοπό αὐτόν, ἔχουμε βοηθούς: Τήν Θεία Χάρι, τίς προσευχές τῶν Ἁγίων καί τίς ἅγιες αὐτῶν Εἰκόνες. Ὅταν τιμοῦμε καί ἀσπαζόμεθα μέ εὐλάβεια αὐτές, κοινωνοῦμε καί ἐμεῖς τῆς Χάριτος τοῦ εἰκονιζομένου ἁγίου, παίρνουμε δύναμι  καί ἐνίσχυσι στόν ἀγῶνα, τόν ὁποῖον πρέπει νά διεξάγουμε νικηφόρως.

Τό ἐνδιαφέρον  πού δείχνει σήμερα πολύς κόσμος γιά τίς παλαιές εἰκόνες, ἔχει μιά βαθειά ἔννοια. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκη ἀπό παραδείγματα ζωῆς, ἁγιότητος κι αὐτά εἶναι πολύ σπάνια. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά οἱ ἁγιογράφοι ἔχασαν τήν τέχνη ἀπεικονίσεως τῶν ἀληθινῶν εἰκόνων καί ζωγραφίζουν ἄνθρωποι ἐπίγειοι καί ὄχι οὐράνιοι, πλήρεις θείας Χάριτος καί καθ᾿ ὁμοίωσιν Θεοῦ. Αὐτές οἱ εἰκόνες πού μιλᾶμε τώρα δέν ἱκανοποιοῦν τήν δίψα τῆς ψυχῆς, Ὅπως τό ζωγραφιστό νερό δέν κατευνάζει ποτέ τήν σωματική δίψα.

Ἔτσι, νομίζω, ἐξηγεῖται ἡ ἀναζήτησις γιά τίς παλαιές εἰκόνες, οἱ ὁποῖες εἶναι καρπός εὐλαβείας καί πίστεως αὐτῶν πού τίς ἐζωγράφισαν, πού ἁγιάσθηκαν καί ἐθεώθησαν μέ τήν βοήθειά τῆς Χάριτός τους.

από το βιβλίο: «ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ»- Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους

Μετάφρασις – Ἐπιμέλεια Ὑπό Μον. Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου – 2003

Advertisements