Αποτέλεσμα εικόνας για Αγιο ορος βυζαντιο

Από το βιβλίο του Μοναχού Λουκά Φιλοθεϊτη: «Άγιον Όρος – Οικουμενισμός και Κόσμος»

~ Η Αγία Σοφία, το Μέγα Μοναστήρι, είναι το κέντρο της Πόλεως, καθώς εκείνη της Αυτοκρατορίας. Ο θεοφιλής ορθόδοξος λαός της αγαπά να βλέπει άνω· ακολουθεί το κατά δύναμιν τους Αγίους του· πλάθεται και πλάθει την Αυτοκρατορία· και εκείνη τον κόσμο.

Του Ελληνισμού ανακαινίζεται η νεότης εν τω Χριστιανισμώ, μετά του οποίου συνάπτεται δεσμός συγγενείας εσαεί αδιάλυτος. Δίδει αίμα Μαρτύρων λαμβάνει πνεύμα Πατέρων. Μαρτύριο αίματος αρχικώς των τριών πρώτων και των μετά ταύτα αιώνων – μαρτύριο συνειδήσεως εως συντελείας των αιώνων. Αναζητώντας επί αιώνας ο Ελληνισμός τη σοφία ως γνώση, βρήκε τον Χριστό ως πρόσωπο και αποβαλών το προσωπείο, τον εγνώρισε «Θεού δύναμη και Θεού Σοφία». Και του κτίζει την Αγία Σοφία. Και κτίζεται με το Αίμα Του και με το Πνεύμα Του.

Ο Χριστιανισμός εκ των πρώτων αιώνων κατέχει έναντι του κόσμου ως ευγενές – στιβαρό αντίβαρο τον Μοναχισμό. Ο μοναχισμός βιούμενος πληροφορεί τον Χριστιανισμό, και ο χριστιανισμός τον κόσμο. Ο μοναχικός βίος ενσάρκωσε την ευαγγελική αρετή, στερέωσε την χριστιανική πίστη, την οποία το ελληνικό πνεύμα θεοφορούμενο ανέπτυξε και διατύπωσε δια της θεολογίας, της θεολογούσης φιλοσοφίας και της γλώσσης του εις Ορθοδοξία.

Η Ορθόδοξος Χριστιανική συνείδηση παρέλαβε «τύπους αφεγγείς και σκιάς παρηγμένας¨εις τους οποίους έδωσε το εσωτερικό «της αλήθειας φάος». Και ευθύς εξ αρχής εκδηλώνει έντονο τον σεβασμό και την τιμή προς το ανθρώπινο πρόσωπο, του οποίου ο Δημιουργός εφόρεσε την εικόνα. Όπως οι εθνικοί έδωσαν το μέτρο του κλασσικού, ως Χριστιανοί δίνουν το μέτρο του πνευματικού.

Ορθώς δοκείν περί των θείων και ανθρωπίνων ήτο το ιδανικό του αρχαίου Έλληνος. Αποκαλυφθέντος του Μυστηρίου της θείας ενανθρωπήσεως, το ορθώς δοκείν ανεβαθμίσθει δια καθαρότητος της καρδίας εις το ορθώς δοξάζειν – λατρεύειν το θείο – οπότε ορθώς δοκείν και ορθώς δοξάζειν απαρτίζουν τα δύο ομού την Ορθοδοξία.

Το κοσμοπολίτικο όνειρο του Μεγαλεξανδρινού Ελληνισμού πραγματοποιήθηκε στην Οικουμενικότητα της Ελληνορθοδόξου Ρωμηοσύνης με κέντρο την Βασιλίδα των Πόλεων, την φέρουσα το όνομα του πρώτου χριστιανού βασιλέως Κωνσταντίνου, την λατρεία του ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου εν τω Ναώ της του Θεού Σοφίας, και την σκέπη της Θεομήτορος.

Αλλ’ υπό την Σκέπη της Θεομήτορος απέναντι εις το Αιγαίο προβάλει ουρανομήκης ο Άθως, το κατ’ εξοχήν Όρος της Μετανοίας, ως μια ζωντανή προέκταση της Κωνσταντινουπόλεως, της Αγίας Σοφίας, των Αγίων Τόπων, της πολυπαθούς και περικλεούς ανά τον κόσμο και ανά τους αιώνας Ορθοδόξου Ρωμηοσύνης. Αφιερωμένα συναμφότερα και η Πόλη και ο Άθως εις την Θεοτόκο, κατά το γλαφυρό δημώδες άσμα:

«Σύντας εθεμελιώνανε οι Αρχάγγελοι την Πόλη

Άγγελοι την εκτίζανε, κι Αγγέλοι κουβαλούν

‘πο τ’ Άγιον Όρος το νερό κι απ’ την Απείρανδρο

κι από τα Ιεροσόλυμα, πέτρες και κεραμίδια.

Σαν κτίσαν κι αποκτίσανε και νγήκανε ψηλά

θρονιάσανε την Δέσποινα, Κυρά να διαφεντεύει»

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: ⇒     ΕΔΩ