Έχουμε ανάγκη μιας πνευματικής επαναστάσεως

*Ξεφύγαμε από τον δρόμο του Θεού και όλων αυτών που μας δίδαξαν οι Άγιοι και Πατέρες μας και αυτό μας έχει οδηγήσει στην σημερινή αδιέξοδη κατάσταση. Σε αυτές τις δύσκολες εποχές λοιπόν, το στήριγμα μας και το ασφαλέστερο καταφύγιο δεν είναι άλλο από τις διαχρονικές και αιώνιες αξίες, όπως αυτές εκφράζονται και διδάσκονται μέσα από το Ευαγγέλιο και την Ορθόδοξη πίστη μας..

Η γνώση, τονίζει ο M. Βασίλειος, γίνεται «εν Πνεύματι». Πρέπει να εισέλθει κανείς μέσα στο άγιο Πνεύμα, μέσα στην θεία πραγματικότητα και άρα μέσα στην αλήθεια, για να έχει πράγματι αλήθεια και να μπορεί να την εκφράζει γνησίως.

Την αλήθεια, στην οποία πρέπει να εισέλθει ο θεολόγος, χαρακτηρίζει «άδυτα» και «απόρρητα», των οποίων «η θέα» είναι «απρόσιτος». Παρά ταύτα ο Θεός δεν αφήνει ανελέητο τον άνθρωπο. Όταν ζητάει αλήθεια, δηλαδή κάτι από τα «άδυτα», από την άπειρη αλήθεια, τον βοηθάει, του χαρίζει την παραπάνω κατάσταση. (Απόσπασμα από την πατρολογία του Στυλιανού Παπαδόπουλου, δεύτερος τόμος, σελ. 381-383).]

Εφόσον δεν δύναται να γνωρίζουμε εμπειρικώς τα ανωτέρω, μη μετέχοντες στις εμπειρίες Θεοπτείας των Πατέρων, του φωτός της μεταμορφώσεως, αν δεν μας προδίδει και δεν μας φανερώνει ο ίδιος ο Θεός μυστικώς, ως «λουομένους εντός του φωτός» της θεωτικής ενέργειας Του, στην όραση των μοναχών και κληρικών που βρίσκονται εις κατάσταση φωτισμού, μην θαρρούμε πως εχουμε θεραπευτεί, και διαθέτουμε μάλιστα και κρίση ανωτέρα από τους Θεόπτες Πατέρες της εκκλησίας.

Η όποια αποδοχή παρεκκλίσεων, διαστρεβλώσεων, και αλλαγών στο Δόγμα, οποιαδήποτε παραβίαση των ιερών κανόνων των Αποστόλων και Πάτερων όπως εκείνοι δια τις Θείας Αποκαλύψεως θέσπισαν, αποτελεί εκ μέρους μας σφάλμα μέγιστο με ολέθριες συνέπειες εις το παρόν και το μέλλον.

Έχομεν ανάγκην μιας πνευματικής επαναστάσεως.

Μιας επιστροφής στην γνήσια θεολογία του Άκτιστου Φωτός. Το Δόγμα μας έχει Εμπειρία, έχει βίωμα εν Αγίω Πνεύματι, υπερασπιζόμενοι αυτό Ομολογούμε Τριαδικό Θεό.

Η Εκκλησία ειναι το σώμα του Χριστού. Όταν αποκοπεί από την Κεφαλή της, που ειναι ο Χριστός ειναι ένα νεκρό σώμα. Τα ζωτικά της κύτταρα ειναι οι Πατέρες και οι Άγιοί της. Όταν απορρίπτει τα ίδια τα κύτταρα της νοσεί, αργοπεθαίνει. Αν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε ειναι διότι στερούμαστε Αγιοπνευματικής Εμπειρίας Φωτισμού, και Θέωσης. Ζούμε τον στοχασμό, την ασθένεια του νοός.

Θεωρούμε άραγε εαυτούς πιο «κατάλληλους» από τους Αγίους απόστολους, τον Ιερό Χρυσόστομο,  τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, τον Μέγα Βασίλειο, τον Μέγα Αθανάσιο, τον Άγιο Γρηγόριο τον θεολόγο… και σιωπούμε στην όποια απόκλιση από αυτούς;

Ζούμε μια νέα εποχή όπου τα κύτταρα (Θεόπτες Πατέρες, και αγίους) τα απορρίπτουμε σταδιακά εν τη σιωπή. Αργότερα και τον ίδιο Τον Χριστό…

Αδελφοί Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού.

Πιστεύω Κύριε και ομολογώ:

«Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι·ταχὺ ἐπάκουσόν μου· πρόσχες τῇ ψυχῇ μου καὶ λύτρωσαι αὐτήν»
(Ψαλμ. 68,18-19)

pneumatoskoinwnia

ΠΗΓΗ